Ngjarja e fikut te mallkuar nga Jezusi eshte nje nga episodet me te keqkuptuara te Ungjillit. Ne shikim te pare, ajo mund te duket e ashper, madje e padrejte: pse Jezusi mallkon nje peme qe nuk kishte ende ardhur koha te jepte fruta? Apo sic eshte edhe argumenti islam, pse Jezusi qe te krishteret e pretendojne per Zot, nuk di kohen e pjekjes se fiqve? Kjo pyetje ka bere qe disa ta lexojne kete episod si shenje injorance ose zemerimi te panevojshem. Por Ungjilli nuk shkruhet per t'u lexuar siperfaqesisht. Ky episod nuk flet per mungese njohurie nga ana e Jezusit, por per nje mesim te thelle shpirteror, te drejtuar drejtperdrejt zemres se njeriut.

Ungjijte na tregojne se Jezusi i afrohet fikut sepse ai ishte plot gjethe. Ne boten biblike, nje fik i mbushur me gjethe ishte shenje se duhej te kishte edhe fruta, ose te pakten fillimet e tyre. Gjethet ishin premtimi i frutit. Kur Jezusi afrohet dhe nuk gjen asgje, zhgenjimi nuk lidhet me mungesen biologjike te frutit, por me genjeshtren e pamjes. Fiku dukej i gjalle, i shendetshem, premtues, por ne te vertete ishte bosh.

Ketu qendron thelbi i mesazhit. Jezusi nuk po mallkon nje peme sepse nuk dinte stinet, por po perdor nje shenje profetike. Fiku behet simbol i atyre qe duken te drejte nga jashte, por jane te zbrazet nga brenda. Ai perfaqeson besimin e rreme, devotshmerine e shfaqur, fene qe jeton vetem ne gjethe, pa fruta. Jezusi nuk duron hipokrizine, sepse ajo mashtron jo vetem te tjeret, por mbi te gjitha vete njeriun.

Ky episod eshte nje paralajmerim i forte per lajkataret, per ata qe mburren me pamjen e jashtme te fese, por qe nuk japin fryte dashurie, meshire dhe drejtesie. Eshte nje pasqyre per ata qe dine fjalet e shenjta, por nuk jetojne sipas tyre. Per ata qe frekuentojne tempujt, por zemrat e tyre jane te mbyllura. Fiku me gjethe pa fruta eshte besimtari qe duket i gjalle, por qe ne te vertete eshte shpirterisht i thate.

Mallkimi i fikut nuk eshte akt hakmarrjeje, por akt zbulimi. Jezusi zbulon nje te vertete te dhimbshme: besimi pa vepra eshte i vdekur. Nuk mjafton te dukesh i drejte, nuk mjafton te flasesh per Zotin, nuk mjafton te kesh shenja te jashtme fetare. Nese mungojne frutat, nese mungon dashuria konkrete, sakrifica, perulesia dhe e verteta, atehere gjithcka tjeter eshte iluzion.

Ne fund, Jezusi dhe fiku na vene perballe nje pyetjeje personale dhe te pakendshme: a jemi ne peme me gjethe apo peme me fruta? A jetojme nje fe qe shihet, apo nje fe qe ushqen? Ky episod nuk eshte per te gjykuar nje peme te lashte, por per te zgjuar ndergjegjen e cdo njeriu qe rrezikon te jetoje ne dukje, por jo ne te vertete. Dhe kjo eshte arsyeja pse kjo ngjarje vazhdon te jete aktuale, e forte dhe thellesisht shqetesuese edhe sot.