18, kapitulli 23: Hyji është larg dhe e keqja ngadhënjen

• 1 U përgjigj Jobi edhe tha:
• 2 Edhe taniankimin e kam të hidhur, rëndë mbi mua peshon dora e tij.
• 3 Sikur të dija vetë Atë ta gjeja, oh të mbërrija deri në fron të tij!
• 4 Një gjykim para Tij do të hapja, plot arsye do të ishte goja ime.
• 5 Do t'i ndjeja arsyet që do të më jepte, do të kuptoja se çka Ai do të më thoshte.
• 6 A do të nxehej në rragatje me mua?Jo! Mjaft do të më dukej të më dëgjonte ankimin!
• 7 Atëherë do të shihte nje kundërshtar të drejtë, çështja ime do të dilte ngadhënjyese.
• 8 Në shkofsha në lindje Ai s'do të më dëftohet, as në perëndim s'do ta takoja,
• 9 majtë n'u sjellsha askund s'do ta ndeshja, nëse marr djathtas, syri s'do të ma shohë.
• 10 E pra, jetën Ai mua mirë ma njeh, le të më sprovojë: ar i pastër dal!
• 11 Këmba ime gjurmëve të tija ecën, kurrë s'e shmanga në jetë udhën e tij.
• 12 Pikë për pikë Ligjin ia kam mbajtur, fjalët e tija në zemër i kam vënë.
• 13 Çfarë vendos kush e bën të ndërrojë?Çka synoi Ai gjithmonë e zbatoi.
• 14 Do të zbatojë ç'ka në mend për mua, si çdo tjetër që e ka shestuar.
• 15 Prandaj dridhem para tij, e mendoj e frika më kap.
• 16 Hyji zemrën më ka ligështuar, i Gjithpushtetshmi më ka tmerruar.
• 17 S'është errësira që më merr jetën, as terri që f'tyrën më mb'lon.

18, kapitulli 24: Të vobekëtit nga udha i dëbojnë

• 1 Përse i Lumi nuk vrojton do kohë?Besimtarët pse s'ia njohin ditët?
• 2 Të paudhit kufijtë i luajnë, rrëmbejnë delet edhe i kullosin,
• 3 bonjakëve u marrin gomarin, vejushës kaun për peng ia marrin.
• 4 Të vobekëtit nga udha i dëbojnë, të shkretët së bashku detyrohen të fshihen.
• 5 Ja tek janë si gomarët në shkretëtirë, dalin në punë për bukë të fëmijëve, kërkojnë pre në kullota të njoma.
• 6 Korrin arat që s'janë të tyre, vjelin vreshtat e mëkatarit.
• 7 Kalojnë natën pa mb'lojë, zhveshur, s'kanë me çka të mb'lohen prej të ftohtit.
• 8 Lagen, ndragen malit në shi, pa banesë qetave u qasen.
• 9 Nga gjiri i ndajnë jetimat, skamnorit peng fëminë ia marrin.
• 10 Të zhveshur ecin pse s'kanë petka, të uritur bartin kallinj.
• 11 S'kanë mulli për të shtrydhur vaj, shtrydhin rrush e mbeten të etur.
• 12 Të sëmurë për vdekje rënkojnë në qytet, të plagosurit thërrasin kushtrim, por Hyji s'ua dëgjon luten.
• 13 Ata dritës i kundërshtuan, s'deshën të dinë për udhë të tij, dhe s'qëndruan në shtigje të tija.
• 14 Në mëngjes ngritet vrastari, vret skamnorin e të vobektin.
• 15 Syri i pushtit ruan terrin thotë me vete: 'Askush s'më sheh!'e f'tyrën ia mbulon vetes.
• 16 Për ta agimi është hije vdekjeje, tmerri i vdekjes i kap kur zbardh drita.Biseda e Sofarit /pjesa e parë/
• 17 Është i lehtë mbi sipërfaqe të ujit, pjesa e tij e nëmur është mbi tokë, dhe askush s'e mësyn vreshtin e tij.
• 18 Thatësia e vapa e shterrin ujin e borës, ashtu Sheoli i përpin mëkatarët.
• 19 Kraharori i nënës e harroftëëmbëlsirë për krimba u bëftë; s'do të kujtohet padrejtësiae do të pritet porsi druri.
• 20 E mundoi gruan që s'lind, vejushës së gjorë të mira s'i bëri.
• 21 Por i Lumi e rrudh të dërhuzdtin, në kundërshtoftë, e humb shpresën e jetës.
• 22 E la të mendojë se s'është në rrezik, sjelljes së tij kurrë s'ia ndanë sytë.
• 23 Lart për pak ngriten e zhduken, bien poshtë si çdo gjë e vdekshme, si një kallëz që drapri e pret.
• 24 Pse a s'është kështu? Kush në gënjeshtër më qet? Poshtë mua fjalët kush mundet të m'i hedhë?

18, kapitulli 25: Himni për gjithëpushtetësinë e Hyjit

• 1 Baldad Suhiti mori fjalën e tha:
• 2 Në dorë të tij është pushteti e tmerri.Ai e ruan paqen në lartësitë e veta.
• 3 Pse a mund të numërohet ushtria e tij?Drita e tij mbi kë s'ndriçon?
• 4 E si njeriu i drejtë të jetë para Hyjit?Bami i gruas si mund të jetë i pastër?
• 5 Deri hëna para tij s'bën dritë, para tij as yjet të pastër s'janë,
• 6 aq më pak njeriu kalbësirë, i njeriut bami; ky krimb!