20, kapitulli 18: Kërkon shkaqe ai që do të ndahet prej mikut

• 1 Kërkon shkaqe ai që do të ndahet prej mikut, me çdo kusht hidhërohet.
• 2 Të marrin nuk e kënaq mençuria, por vetëm si ia pret mendja e tij.
• 3 Erdhi ligësia, s'do të vonojë përbuzja, e, së bashku me poshtërim, edhe turpi.
• 4 Ujë i thellë fjalët prej gojës së burrit, lumë i dordullt burimi i urtësisë.
• 5 Nuk është mirë të përkrahet fajtoripër t'ia mohuar të drejtën në gjyq të pafajshmit.
• 6 Buzët e të marrit përzihen në grindjedhe goja e tija shkakton plagë.
• 7 Goja e të marrit rrënimi i tij, buzët e tija lak për jetën e tij.
• 8 Fjalët e shpifësit janë si ëmbëlsiradhe depërtojnë deri në fund të barkut.
• 9 Kush është i plogshtë dhe i pakujdesshëm në punë të vetaështë vëlla me shkapërderdhësin.
• 10 Pirg i fortë është Emri i Zotit, tek ai vrapon i drejti dhe ndahet me nder.
• 11 Kamja e pasanikut është fortesa e tij, në mendjen e tij është mur i pakalueshëm.
• 12 Para fikjes zemra e njeriut krenohet, kurse lavdisë i prin përvujtëria.
• 13 Kush përgjigjet para se të ketë dëgjuartregon marrëzinë e vet për turpin e vet.
• 14 Shpirti i burrit e tejkalon ligësinëpor shpirtin e molisur kush mund ta ngritë?
• 15 Zemra e mençur e fiton urtinë, dhe veshi i të urtëve e kërkon mësimin.
• 16 Dhurata udhët ia hap njeriutdhe e shpie përpara princave.
• 17 I pari që flet në një pleqëri, duket se ka të drejtë, por kur vjen kundërshtari i tij, e qet poshtë.
• 18 Shorti i ndan grindjet, madje vendos edhe mes të mëdhenjve.
• 19 Vëllai i fyer është më i fortë se kalaja, dhe grindjet janë porsi shulat e fortesave.
• 20 Me frytin e gojës së vet ngihet barku i njeriut, do ta ngijnë prodhimet e buzëve të tija.
• 21 Vdekja dhe jeta janë në dorë të gjuhës, ata që e duan do t'i hanë frytet e saja.
• 22 Kush ka gjetur grua të mirë, ka gjetur fatbardhësinë, dhe ka pasur hir prej Zotit.
• 23 Nevojtari flet duke u lutur, kurse pasaniku përgjegj me vrazhdësi.
• 24 Njeriu me miq mund të merret edhe me të keq, por ka mik edhe më të pandashëm se vëllai.

20, kapitulli 19: Më i mirë është skamnori që jeton me nder

• 1 Më i mirë është skamnori që jeton me nder, se prozhmuesi që është i marrë.
• 2 Zelli pa peshim s'është gjë e mirëedhe kush ngutet merr në thua.
• 3 Marrëzia e vet njeriut ia prish jetëne ai atëherë në zemrën e vet hidhërohet kundër Zotit.
• 4 Pasuria shton shumë miq; kurse skmanori mënjanohet edhe prej mikut.
• 5 Dëshmitari i rrejshëm nuk do të mbetet i pandëshkuar, manu00e0 s'do të shpëtojë ai që flet rrena.
• 6 Shumë janë nga ata që e lavdërojnë ndër sy të pushtetshmin, e të gjithë janë miq me atë që shpëdan dhurata.
• 7 Njeriun e vobektë e urrejnë të gjithë vëllezërit e tij, aq më tepër i largohen edhe miqtë e tij.Mund të rrahë me buzë, por pa farë dobie.
• 8 Kush ka mend e do vetveten, kush e ruan maturinë do të gjejë mirë.
• 9 Dëshmitari i rremë s'do të mbetet i pandëshkuar, dhe do të mbarojë ai që shpëdan rrena.
• 10 S'i ka hije të marrit të jetojë në kënaqësitëaq më pak skllavit t'u urdhërojë princave.
• 11 Urtësia e njeriut e bën atë ta zbutë hidhërimin dhe lavdia e tij është të kalojë përmbi fyerjet.
• 12 Zemërimi i mbretit është si ulërima e luanit, kurse porsi vesa mbi bar është hiri i tij.
• 13 Djali i marrë është rreziku i zi i babait, kurse gruaja grindavece si pullazi që vazhdimisht pikon.
• 14 Shtëpi e pasuri trashëgohen prej të parëve, kurse gruaja e mençur është dhuratë e Zotit.
• 15 Përtacia bie gjumë të rëndë, njeriu i pakujdesshëm do të pësojë uri.
• 16 Kush i mban urdhërimet, ruan vetveten, kurse kush nuk e kujdeson sjelljen e vet, sharron.
• 17 I huazon Zotit, kush ka mëshirë për skamnorin, e Zoti do ta shpërblejë.
• 18 Deri që të ketë shpresë ndreqjeje, ndëshkoje birin tënd, por mos e tepro deri në vrasje.
• 19 Kush është i padurueshëm, le ta paguajë ndëshkimin, e nëse e fal, e bën edhe më të zi.
• 20 Dëgjoje këshillin e pranoje disiplinënqë të jesh i urtë në ditët e tua të fundit.
• 21 Shumë sendërgjime ka në zemrën e njeriut, por bëhet ashtu si është vullneti i Zotit.
• 22 Mirësia është ajo që e bën njeriun të duhet, më i mirë është skamnori se gënjeshtari.
• 23 Frika e Zotit shpie në jetë, dhe kush është plot me të s'ka pse e dron të keqen.
• 24 Përtaci e ngjyen dorën e vet në kupë, por s'mund ta çojë deri në gojë të vet.
• 25 Bjeri përqeshësit, mëson mend edhe i marri, nëse e ndëshkon të urtin, do ta marrë vesh dijen.
• 26 Kush e merr me të keq babain dhe e bën të ikë nënën, është djalë i pandershëm dhe i poshtër.
• 27 Ki besim, o bir, ta dëgjosh mësimindhe s'do të gabohesh nga fjalët e urtisë.
• 28 Dëshmitari i keq e përqesh gjyqindhe goja e të paudhëve e përpin paurdhërinë.
• 29 Për përqeshës gati janë shkopinjtëdhe të rënat për shpinë të të marrëve.

20, kapitulli 20: Vera sjell shfrenim e alkooli bën njerëz të pacipë

• 1 Vera sjell shfrenim e alkooli bën njerëz të pacipë, kushdo jepet pas tyre, nuk do të jetë kurrë i urtë.
• 2 Zemërimii i mbretit porsi ulërima e luanit:kush e nget, mëkaton kundër vetvetes.
• 3 Është nder për njeriun t'u shmanget rragatjeve, porse të gjithë të marrët përzihen në grindje.
• 4 Ngase pati të ftoftë përtaci, s'deshi të lërojë; do të dalë të lypë verës, por s'do t'i japin.
• 5 Këshilli në zemrën e njeriut është si uji në thellësi, por i mençuri do t'ia dalë ta nxjerrë.
• 6 Shumë njerëz mbahen për të mirë:por kush mund ta gjejë një njeri besnik?
• 7 I drejti që jeton në ndershmërinë e vetdo t'i lërë pas fëmijët e vet të lumtur.
• 8 Mbreti, kur rri në fronin gjykatës të vetme sy i shqyrton të gjitha të këqijat.
• 9 Kush mund të thotë: E pastrova zemrën time, jam i pastër nga mëkati?
• 10 Peshore e peshore, masë e masë:të dyja janë në iri te Zoti.
• 11 Edhe fëmija njihet sipas asaj që bën:a është vepra e tij e pastër dhe e drejtë.
• 12 Edhe veshin që dëgjon edhe syrin që shikon:të dy Zoti i ka bërë.
• 13 Mos ta ketë ëndja gjumin që të mos ndrydhë skamja, mbaj sytë hapur nëse do të ngihesh me bukë.
• 14 E keqe është, e keqe është!, thotë çdo blerës, por si të largohet, atëherë lëvdohet.
• 15 Ka ar e mbushulli margaritarësh, por gjëja më e çmueshmja janë buzët e urtësisë.
• 16 Merrja petkun e shtatit atij, që i hyri dorëzanë të huajit:prej tij merre pengun në vend që prej të huajve.
• 17 E ëmbël i duket njëherë njeriut buka e gënjeshtrës, por pastaj goja i mbushet me guraleca.
• 18 Synimet forcohen me këshill:bjer në luftë pasi të jesh menduar mirë!
• 19 Me atë që zbulon fshehtësitë e shpifjetdhe që s'i mban goja arra, mos bëj shoqëri.
• 20 Kush nëm babain e vet e nënëniu fiktë drita në mes të errësirës.
• 21 Pasuria e fituar shpejt në fillims'do të dalë e bekuar në fund.
• 22 Mos thuaj: Do ta kthej të keqen që m'u bë!, ki besim në Zotin e ai do të të shpëtojë.
• 23 Peshë e peshë i iritet Zotit, peshorja e rreme nuk është e mirë para syve të tij.
• 24 Zoti i drejton hapat e njeriut; e si atëherë njeriu mund ta dijë udhën e vet?
• 25 Është lak për njeriun të thotë: Po bëj kusht!, e pastaj të shqyrtojë çka kushtoi.
• 26 Mbreti i urtë i shqyrton mirë mëkatarëte pastaj i shkel me rrotë.
• 27 Dritëz e Zotit është shpirti i njeriutqë depërton deri në fund të zemrës.
• 28 Mëshira dhe e vërteta e ruajnë mbretin, me butësi ai e përforcon fronin e vet.
• 29 Stolia e të rinjve është fuqia e tyre, kurse flokët e thinjur janë stolia e pleqve.
• 30 Plaga që kullon shëron të ligën, po ashtu edhe të rrahurat palcën e qenies.