14, kapitulli 12: Pabesnikëria e Roboamit

• 1 Kur Roboami e forcoi dhe e përforcoi mbretërinë e vet, e la Ligjin e Zotit e me të edhe mbarë Izraeli.
• 2 Në vitin e pestë të mbretërimit të Roboamit, Sesaku, mbreti i Egjiptit, e sulmoi Jerusalemin; sepse mëkatuan kundër Zotit
• 3 me një mijë e dyqind karroca lufte e me gjashtëdhjetë mijë kalorës, kurse numri i popullit që kishte ardhur me të nga Egjipti ishte jashtëzakonisht i madh e ishin libianë, sociitë dhe etiopianë.
• 4 I pushtoi qytezat e fortifikuara që ishin në Judë dhe arriti deri në Jerusalem.
• 5 Atëherë profeti Semeja hyri te Roboami dhe prijësit e Judesë që ishin bashkuar në Jerusalem prej frikës së Sesakut e u tha: Kështu thotë Zoti: Ju më latë mua dhe unë ju lëshova në duar të Sesakut.
• 6 Atëherë prijësit e Izraelit edhe mbreti u përvujtëruan e thanë: Zoti është i drejtë!
• 7 Kur Zoti pa se ishin përulur i tha Semejës: Pasi u përvujtëruan, unë nuk do t'i shfaros. Menjëherë do t'i shpëtoj dhe nuk do ta zbraz zemërimin tim mbi Jerusalem me anë të Sesakut.
• 8 Megjithatë do të bëhen skllevërit e tij e kështu do ta kuptojnë se ç'do të thotë të më shërbejnë mua e çfarë t'u shërbejnë mbretërve të dheut.
• 9 Kështu, pra, Sesaku, mbreti i Egjiptit, hyri në Jerusalem, i plaçkiti thesaret e Shtëpisë së Zotit e të pallatit të mbretit; i mori të gjitha me vete. Mori edhe mburojat e arta që i kishte punuar Salomoni.
• 10 Në vend të tyre mbreti Roboam i punoi prej bronzi dhe ua dha në kujdesje prijësve të rojës së pallatit mbretëror që e ruanin hyrjen e pallatit.
• 11 Kur mbreti hynte në Shtëpinë e Zotit, vinin rojet e i merin ato, pastaj përsëri i kthenin në armatoren e vet.
• 12 Për shkak se u përvujtërua, hidhërimi i Zotit u largua prej tij dhe nuk qe zhdukur krejtësisht. Pastaj edhe në Judë u gjet ndonjë gjë e mirë.
• 13 Pastaj mbreti Roboam u mëkëmb përsëri në Jerusalem dhe vazhdoi të mbretërojë. Ishte dyzetenjëvjeçar kur hipi në fron dhe mbretëroi shtatëmbëdhjetë vjet në qytetin e Jerusalemit, të cilin Zoti e zgjodhi ndër të gjitha fiset e Izraelit për ta vendosur në të Emrin e vet. Nëna e tij quhej Naamë. Ishte me fis Amanite.
• 14 Bëri keq, sepse nuk e lodhi mendjen ta kërkojë Zotin.
• 15 Veprat e para e të sprasmet të Roboamit janë të shkruara në historinë e profetit Semeja dhe në shënimet e breznive të vegimtarit Ido, si dhe të luftërave të vazhdueshme ndërmjet Roboamit e Jeroboamit.
• 16 Roboami pushoi me etërit e vet. Qe varrosur në Qytetin e Davidit. Në vend të tij u bë mbret Abia, i biri.

14, kapitulli 13: Lufta

• 1 Të tetëmbëdhjetin vit të mbretërisë së Jeroboamit, mbi Judë u bë mbret Abia.
• 2 Mbretëroi tre vjet në Jerusalem. E ëma e tij quhej Mikajë. Ishte bija e Urielit nga Gabaa.Atëherë shpërtheu lufta ndërmjet Abisë e Jeroboamit.
• 3 Abia nisi luftën me një ushtri katërqind mijë burrash të zgjedhur për luftë, kurse Jeroboami i rreshtoi në luftë kundër tij tetëqind mijë njerëz, të gjithë trima të zgjedhur e për luftë tejet të fortë.Fjalimi i Abisë
• 4 Abia qëndroi në majë të malit Semeron që është në malet e Efraimit e tha: Dëgjo, Jeroboam e mbarë Izraeli!
• 5 Vallë a nuk e dini se Zoti, Hyji i Izraelit, ia ka dhënë mbretërinë përgjithmonë Davidit mbi Izraelin, atij dhe pasardhësve të tij! Dhe kjo me një besëlidhje të pashkatërrueshme!
• 6 U çua Jeroboami, biri i Nabatit, shërbëtori i Salomonit, birit të Davidit, dhe bëri kryengritje kundër zotërisë së vet,
• 7 rreth tij u bashkuan disa njerëz të mbrapshtë e askushi dhe ia dolën t'i kundërshtojnë Roboamit, birit të Salomonit. Roboami ishte i ri dhe jo guximtar e s'mundi t'u bënte ballë.
• 8 Por edhe tani ju thoni se mund t'i bëni ballë mbretërisë së Zotit që është në dorë të bijve të Davidit. Keni një sasi të madhe populli dhe viça të artë që jua punoi për zotat tuaj Jeroboami.
• 9 Ju i flakët priftërinjtë e Zotit, bijtë e Aronit, edhe levitët dhe caktuat për priftërinj siç bëjnë popujt paganë. Kushdo që vjen tek ju me mëzat për dore e me shtatë desh, bëhet prift i atij që nuk është Hyj.
• 10 Kurse Hyji ynë është Zoti, të cilin ne nuk e kemi lënë; priftërinjtë, bijtë e Aronit, i shërbejnë Zotit edhe levitët kryejnë shërbesën e tyre.
• 11 Për çdo ditë i kushtojnë Zotit fli shkrumbimi, në mëngjes e në mbrëmje, djegin kem të erëmirë, paraqiten bukët e kushtimit në tryezë të pastër. Ndër ne është shandani i artë dhe dritëzat e tija që ndizen çdo mbrëmje: sepse ne i mbajmë urdhërimet e Zotit, Hyjit tonë, që ju e flakët.
• 12 Prandaj, në ushtrinë tonë Prijës është Hyji dhe priftërinjtë e tij që u bien borive të tingëllojnë thekshëm kundër jush, o bijtë e Izraelit! Mos luftoni kundër Zotit, Hyjit të etërve tuaj, se qe besa s'ju del mirë!Luftimi
• 13 Ndërkaq Jeroboami i rrethoi judenjtë me një pritë pas shpine. Izraelitët ishin kështu përballë Judës dhe pas shpinës së tyre.
• 14 Si u sollën judenjtë, panë se u duhej të luftonin për ballë e pas shpine. Atëherë thirrën ndihmën e Zotit e priftërinjtë filluan t'u bien borive.
• 15 Të gjithë trimat e Judës e lëshuan britmën e kushtrimit. Dhe, ja, ndërkohë që ata po lëshonin britmën e kushtrimit, Hyji ia futi frikën në palcë Jeroboamit dhe mbarë Izraelit para Abisë dhe Judës.
• 16 Bijtë e Izraelit u vunë të iknin para Judenjve dhe Hyji i lëshoi në duar të tyre.
• 17 Kështu, pra, Abia dhe ushtria e tij bënë një emnesë mbi ta: prej izraelitëve mbetën të vrarë pesëqind mijë trima të zgjedhur.
• 18 Aso kohe qenë përvujtëruar rëndë bijtë e Izraelit, kurse bijtë e Judës erdhën e u forcuan, sepse shpresën e kishin vënë në Zotin, Hyjin e etërve të tyre.Mbarimi i mbretërimit të Abisë
• 19 Abia e pëdoqi Jeroboamin që u vu në ikje dhe i pushtoi disa qytete të tija: Betelin me fshatrat e tij, Jesanën me fshatrat e tij edhe Efronin me fshatrat e tij.
• 20 Gjatë jetës së Abisë, Jeroboami s'mundi më të përtërihej në fuqi. Zoti e goditi dhe Jeroboami vdiq.
• 21 Abia erdhi duke u forcuar. Mori katërmbëdhjetë gra dhe i lindën njëzet e dy djem e gjashtëmbëdhjetë vajza.
• 22 Historia e Abisë, sjellja dhe fjalimet e tija janë të shkruara në tregimin e profetit Ado.
• 23 Pastaj edhe Abia fjeti me etërit e vet dhe e varrosën në Qytetin e Davidit. Në vend të tij u bë mbret Asa, i biri. Në kohën e këtij vendi pati paqe dhjetë vjet.

14, kapitulli 14: Paqja e Asës

• 1 Asa bëri atë që ishte e mirë dhe e pëlqyeshme para syve të Zotit, Hyjit të vet. I zhduki lterët e hyjnive të huaja dhe lartësirat,
• 2 i theu shtyllat dhe i preu banirët,
• 3 i urdhëroi Judës ta kërkojë Zotin, Hyjin e etërve të vet, ta zbatojë Ligjin dhe të gjitha urdhërimet.
• 4 I zhduki prej të gjitha qyteteve të Judës lartësirat, lterët e kemimit dhe mbretëroi në paqe.
• 5 I rindërtoi qytetet e fortifikuara të Judesë, pasi vendi ishte në qetësi, dhe në kohën e tij nuk u bë asnjë luftë sepse Zoti i dhuroi paqe.
• 6 Asa i tha Judës: Ejani t'i ndërtojmë këto qytete, t'i rrethojmë me mure, t'i forcojmë me pirgje, me dyer e me shula deri që të gjitha t'i kemi në qetësi, pa luftë. Ne e kërkuam Zotin, Hyjin tonë; po ashtu edhe ai na kërkoi ne e na dha paqe kudo përreth.Ata rindërtuan dhe përparuan.
• 7 Asa pati edhe një ushtri të armatosur me shqyta e me heshta: treqind mijë prej Judës, kurse ushtria që e kishte prej Beniaminit ishte e armatosur me shqyta e me shigjeta dhe ishin dyqind e tetëdhjetë mijë: të gjithë këta trima të fortë.Sulmi i Zarës
• 8 Zara nga Etiopia u sul kundër tyre me një ushtri prej një milion ushtarësh e me treqind karroca lufte dhe arriti deri në Maresë.
• 9 Po edhe Asa vrapoi t'i dalë përpara dhe e rreshtoi ushtrinë për luftë në luginën që është në veri të Maresës.
• 10 Asa e thirri në ndihmë Zotin, Hyjin e vet, e tha: O Zot, për ty s'ka aspak rëndësie nëse po u ndihmon atyre që janë shumë apo pak! Na eja në ndihmë, o Zot, Hyji ynë! Me shpresë në ty dhe në Emrin tënd dolëm kundër kësaj shumice! Ti, o Zot, je Hyji ynë, të mos ngadhënjejë mbi ty njeriu!.
• 11 Këndej edhe Zoti i tmerroi etiopët para Asës e Judës: etiopët ikën!
• 12 Asa dhe ushtria, që ishte me të, i ndoqën deri në Gerar. Etiopët sharruan deri në shfarosje, sepse qenë zhdukur duke i vrarë Zoti e duke i luftuar ushtria e tij. Këndej edhe morën pre të madhe
• 13 dhe i goditën të gjitha qytetet në rrethinën e Gerarës: i kishte pushtuar tmerri i Zotit. I rrafshuan të gjitha qytetet dhe morën pre të madhe me vete.
• 14 U ranë edhe bunave të grigjave, morën një shumicë të panumërt delesh e devesh dhe u kthyen në Jerusalem.