Zoti tha: "Nuk eshte mire qe njeriu te jete vetem; do ti bej nje ndihmese qe i pershtatet." (Zanafilla 2:18)

Ky varg, i thjeshte ne dukje, eshte nje nga me te keqkuptuarit ne kohen moderne, sepse lexohet shpesh me sy moderne, me paragjykime ideologjike, ose me nje ndjeshmeri qe e sheh cdo dallim si padrejtesi. Por ne te vertete, ai permban nje thellesi te jashtezakonshme teologjike dhe antropologjike mbi natyren e burrit dhe gruas, dhe mbi menyren se si ata jane krijuar per njeri-tjetrin.

Ne kete varg, gruaja nuk paraqitet si nje kopje e burrit, as si nje rivale e tij, dhe as si nje qenie e pavarur qe ekziston pa lidhje me te. Ajo paraqitet si nje "ndihmese qe i pershtatet" – nje shprehje qe ne thelb flet per plotesim, harmoni dhe bashkepunim, jo per nenshtrim te verber apo zhvleresim.

Se pari, duhet kuptuar se fjala "ndihmese" nuk eshte nje term inferior. Ne shume raste ne Shkrimin e Shenjte, vete Zoti pershkruhet si ndihmesi i njeriut. Kjo do te thote se roli i ndihmes nuk eshte i ulet, por eshte nje rol aktiv, i forte dhe i domosdoshem. Nje ndihmese nuk eshte dikush qe thjesht qendron pas, por dikush qe sjell ate qe mungon, qe nderhyn aty ku tjetri nuk mjafton, qe ploteson boshllekun.

Ketu qendron edhe thelbi i gjese: gruaja nuk eshte krijuar per te konkurruar burrin, por per ta plotesuar ate. Burri, edhe ne gjendjen e tij te pafajshme ne Eden, ishte i paplote. Kjo eshte shume domethenese. Edhe perpara mekatit, edhe perpara renies, njeri kishte nevoje per tjetrin. Vetmia nuk ishte e mire. Pra, mungesa nuk eshte pasoje e mekatit, por pjese e natyres njerezore – nje thirrje per bashkim.

Gruaja vjen si pergjigje ndaj kesaj mungese. Ajo nuk eshte thjesht nje shtese estetike ne krijim, por nje domosdoshmeri ontologjike. Ajo sjell ate qe burri nuk e ka: nje ndjeshmeri tjeter, nje menyre tjeter te te parit, nje thellesi emocionale dhe marredhenie qe e ben jeten njerezore te plote. Ne kete kuptim, gruaja nuk eshte "me pak" se burri, por eshte "ajo qe mungon".

Nga ana tjeter, ky plotesim nuk eshte nje drejtim i vetem. Edhe burri ploteson gruan. Struktura e krijimit nuk eshte nje vije vertikale ku njeri eshte siper dhe tjetri poshte, por nje marredhenie horizontale ku te dy jane te ndryshem, por te orientuar drejt nje uniteti me te madh. Pikerisht kjo dallueshmeri krijon mundesine e bashkimit te vertete.

Problemi i kohes sone eshte se kerkohet barazi duke fshire dallimet. Por kur dallimet zhduken, edhe plotesimi zhduket. Nese burri dhe gruaja jane identike ne cdo aspekt, atehere nuk ka me asgje per te dhene njeri-tjetrit. Marredhenia behet nje pasqyre e vetvetes, jo nje takim me tjetrin. Por Zanafilla 2:18 na kujton se bukuria e marredhenies nuk qendron ne ngjashmeri absolute; ajo qendron ne harmoni mes dallimeve. Gruaja eshte krijuar per burrin, ashtu si burri eshte krijuar per gruan. Kjo "per" nuk eshte roberi, por qellim. Nuk eshte kufizim, por drejtim.

Ne nje bote ku shume gra rriten me idene se duhet te jene gjithcka vete, dhe shume burra mesohen te jetojne pa pergjegjesi te vertete, ky varg vjen si nje thirrje per kthim te rendi i krijimit: jo per dominim, jo per percarje, por per bashkim te thelle dhe te qellimshem. Gruaja si ndihmese nuk eshte nje hije e burrit, por drita qe ai nuk e ka. Ajo eshte pergjigja ndaj vetmise se tij, dhe bashke me te, formon nje teresi qe asnjeri nuk mund ta arrije i vetem.

Dhe pikerisht ketu qendron madheshtia e ketij vargu dhe e vete Zotit qe krishterimi na prezanton: vargu nuk ul gruan, por e vendos ate ne zemer te planit te Zotit per njeriun – si plotesim, si bashkepunetore, si pjese e pandashme e nje uniteti qe reflekton vete urtesine e Krijuesit.