Ne nje bote ku morali negociohet sipas rehatises personale dhe ndergjegjja qetesohet me justifikime te vogla, nje fjali degjohet shpesh: Masturbimi eshte me i mire se kurveria. Dhe bashke me te vjen edhe nje pyetje e qete, por e fuqishme: Pse ta mohoj deshiren time personale?

Kjo eshte mbrojtja qe shume perdorin per te heshtur zerin e brendshem qe i qorton. Ata thone: "Te pakten nuk jam me nje burre apo nje grua." Thone: "Eshte me e sigurt, pa shtatzani, pa semundje, pa skandale." Dhe keshtu, ne fshehtesi, njeriu fillon te ngushelloje veten, duke besuar se ka gjetur nje alternative me te bute ndaj mekatit.

Por ketu lind nje pyetje thelbesore: kur e ka aprovuar ndonjehere Zoti, nje version me te bute te erresires? Kur e ka shpallur Ai ndonjehere nje mekat si me te drejte se nje tjeter?

E verteta eshte se masturbimi nuk eshte nje toke e sigurt. Nuk eshte nje kompromis i pafajshem. Masturbimi eshte kurveri e ushtruar ne privat, nje akt qe ushqen epshin ne menyre te fshehte, nje ritual i perseritur qe e lidh shpirtin me zinxhire te padukshem, ndersa njeriu vazhdon te buzeqeshe, sikur eshte i lire.

Armiku e njeh natyren tende. Ai e di se ti ke frike nga turpi publik, prandaj te ofron nje mekat privat. Ai e di se ti mund te shmangesh shtratin e nje tjetri, prandaj nderton nje altar ne imagjinaten tende. Dhe aty, ne ate vend ku askush nuk te sheh, fillon rrenimi i ngadalte i shpirtit. Ajo qe fillon si "me mire se kurveria" shnderohet shpejt ne nje uri qe nuk shuhet kurre. E dobeteson lutjen, e shuan zjarrin e brendshem dhe te largon nga prania e Zotit. Ajo qe dukej si zgjidhje, behet pengese. Ajo qe dukej si kontroll, behet varesi. Sepse masturbimi nuk eshte nje arratisje. Eshte nje gracke. Nuk eshte ilac por nje helm qe ne fillim duket i embel ne goje, por le nje shije te hidhur ne shpirt. Dhe sa me shume qe e justifikon, aq me thelle rrenjoset ne ty.

Mos u genje! Mekati nuk ka versione te sigurta. Nuk ka peshe me te lehte. Para Zotit, ai mbetet po i njejti rebelim, i njejti largim nga shenjteia, i njejti refuzim i drites. Dhe ndoshta pjesa me e rrezikshme nuk eshte vete veprimi, por justifikimi. Sepse mekatin qe e fal sot vetes, neser nuk do te jesh me ne gjendje ta kundershtosh. Ai do te rritet, do te forcohet dhe do te kerkoje me shume nga ty. Ajo qe sot e quan "zgjedhje personale", neser do te behet zoteri mbi ty.

Prandaj, lufta nuk fillon duke krahasuar mekatet, por duke i prere ato ne rrenje. Jo duke zgjedhur me te voglin, por duke kerkuar shenjterine. Jo duke ushqyer deshiren, por duke e vene ate nen sundimin e Zotit. Sepse liria e vertete nuk eshte te besh ate qe do trupi yt, por te jetosh sipas asaj qe kerkon shpirti yt. Dhe vetem aty fillon clirimi i vertete.