Adami qendron perballe krijeses se fundit te Zotit dhe per here te pare ne historine e universit njeriu nuk eshte me vetem. Deri ate cast ai kishte pare qiellin, token, kafshet, pemet, rendin e persosur te krijimit, por asgje nuk i pergjigjej zemres se tij. Pastaj Zoti formon gruan nga brinja e tij dhe e sjell perpara tij. Dhe Adami shperthen ne nje fjali qe nuk eshte thjesht emocionale, por teologjike, profetike dhe themeluese per gjithe njerezimin: "Kjo eshte kocke nga kockat e mia dhe mish nga mishi im… Prandaj njeriu do te lere atin dhe nenen dhe do te bashkohet me gruan e vet." Kjo fjali, e ruajtur ne Zanafilla 2:23-24, ngre menjehere nje pyetje qe duket e thjeshte, por eshte jashtezakonisht e thelle: si mund te flase Adami per nene dhe baba kur ai vete nuk kishte prinder?

Ne pamje te pare duket sikur Adami po flet per nje pervoje njerezore qe nuk e ka jetuar kurre. Ai nuk ka lindur nga askush, nuk ka kaluar femijeri, nuk ka njohur familje njerezore. Megjithate ai shpall nje rregull universal per gjithe njerezit qe do te vijne pas tij. Kjo na tregon se Adami nuk po kujton dicka nga e kaluara, por po shpall dicka per te ardhmen. Fjalet e tij nuk jane rezultat i eksperiences, por i zbuleses. Ne Eden, para mekatit, njeriu njeh realitetin ashtu sic eshte menduar nga Zoti. Mendja e Adamit nuk eshte e erresuar, zemra e tij nuk eshte e ndare nga e verteta, dhe kur ai sheh Even, ai kupton menjehere kuptimin e marredhenies burre-grua.

Bibla shpesh i paraqet figurat e para si me shume se individe historike; ato jane perfaqesues te gjithe njerezimit. Adami nuk eshte vetem burri i pare, por njeriu qe flet ne emer te njerezve qe ende nuk ekzistojne. Ai shikon pertej vetes. Ai sheh strukturen e jetes njerezore qe do te linde prej tyre: femije qe do te kene prinder, familje qe do te formohen, dhe nje moment kur cdo burre dhe cdo grua do te duhet te largohen nga shtepia e origjines per te krijuar nje bashkim te ri. Ne kete kuptim, Adami behet profeti i pare i marteses.

Shume studiues biblike verejne gjithashtu se vargu "prandaj njeriu do te lere atin dhe nenen" mund te lexohet si nje koment i narratorit te frymezuar qe shpjegon domethenien e asaj qe sapo ndodhi. Autori i Zanafilla nuk po tregon vetem nje histori te larget; ai po i meson lexuesit pse ekziston martesa. Historia e Edenit nuk eshte thjesht fillimi i botes, por themeli i antropologjise biblike: familja lind nga bashkimi burre-grua, jo e kunderta.

Kur sheh Even, Adami kupton dicka qe nuk e kishte kuptuar per asnje krijese tjeter. Kafshet u krijuan nga toka, ndersa gruaja vjen nga vete ai. Ajo nuk eshte thjesht nje tjeter qenie e gjalle; ajo eshte pjese e tij dhe njekohesisht perballe tij. Per here te pare ekziston nje marredhenie qe eshte njekohesisht unitet dhe dallim. Pikerisht nga kjo pervoje lind fjalia "nje mish i vetem". Martesa nuk eshte nje kontrate sociale qe njerezit shpiken me vone; ajo eshte zbulese e rendit te krijimit.

eshte domethenese qe njeriu pa prinder eshte ai qe shpall se nje dite njeriu do te largohet nga prinderit. Bibla duket sikur vendos nje paradoks te bukur: lidhja me themelore njerezore nuk eshte ajo biologjike, por ajo e zgjedhur ne dashuri. Prinderit japin jeten, por bashkeshortet ndertojne jeten. Familja nuk eshte burimi i marteses; martesa eshte burimi i familjes. Qe ne faqet e para te Shkrimit vendoset nje hierarki dashurie qe do te percaktoje historine njerezore.

Vete Jezusi e merr kete tekst si autoritet perfundimtar kur flet per martesen. Ne Ungjilli sipas Mateut 19:4-6 Ai nuk e trajton si tradite kulturore hebraike, por si ligj te krijimit. Jezusi nuk thote "Moisiu urdheroi", por "ne fillim nuk ishte keshtu". Per Te, fjala e Adamit eshte fjala e Zotit mbi natyren e njeriut. Martesa nuk eshte produkt i historise; historia njerezore zhvillohet brenda saj.

Me vone, Apostulli Pal shkon edhe me thelle dhe e quan kete varg nje "mister te madh". Ai sheh ne bashkimin e Adamit dhe Eves nje shenje profetike te bashkimit mes Krishtit dhe Kishes. Ashtu si Eva doli nga brinja e Adamit, Kisha lind nga krahu i shpuar i Krishtit. Ajo qe fillon si nje deklarate dashurie ne Eden behet nje profeci e historise se shpetimit.

Prandaj pyetja "nga e mori Adami kete koncept?" na con ne nje pergjigje me te madhe se vete pyetja. Ai nuk e mori nga kultura, as nga tradita, as nga pervoja njerezore. Ai e mori nga vete Zoti. Ne pafajesine e Edenit, njeriu sheh realitetin pa mjegullen e mekatit dhe flet te verteten qe njerezimi do ta zbuloje vetem me kalimin e shekujve.

Ne momentin kur Adami sheh Even, Bibla nuk pershkruan thjesht takimin e pare romantik ne histori. Ajo pershkruan lindjen e vete njerezimit. Dhe fjalia e nje njeriu pa prinder behet ligji themelor i te gjitha familjeve qe do te ekzistojne ndonjehere mbi toke.