Qe ne faqet e para te Shkrimit te Shenjte, Bibla e paraqet historine njerezore si nje konflikt te vazhdueshem mes jetes qe vjen nga Perendia dhe forcave qe kerkojne ta shkaterrojne ate. Nuk eshte rastesi qe beteja e pare shpirterore nuk fillon ne nje tempull apo ne nje fushe beteje, por ne barkun e historise njerezore: te gruaja dhe te pasardhja e saj. Kur lexojme narrativen biblike ne teresi, behet e dukshme se sulmi ndaj femijeve dhe ndaj amesise eshte nje motiv i perseritur, nje strategji e erret qe Bibla vete e lidh me veprimin e Djallit. Ne kete kuptim teologjik, aborti mund te shihet jo thjesht si nje ceshtje morale apo sociale moderne, por si nje vazhdim i luftes se lashte kunder fares se gruas.

Ne Zanafilla 3:15 gjendet ajo qe teologet e quajne "Protoevangjeli", premtimi i pare mesianik: "Une do te ve armiqesi midis teje dhe gruas, midis fares sate dhe fares se saj." Ketu Perendia nuk shpall vetem denimin e gjarprit, por zbulon strukturen e historise njerezore: Djalli do te luftoje kunder "fares se gruas", pra kunder jetes qe vjen permes saj. Vemendja nuk eshte vetem te gruaja si individ, por te aftesia e saj per te sjelle jete. Qe nga ai moment, cdo lindje behet nje kercenim per te keqen, sepse cdo femije mbart potencialin e premtimit hyjnor. Ne kete pikepamje, cdo sulm ndaj jetes ne barkun e nenes merr nje dimension teologjik: eshte perpjekje per te nderprere historine e shpetimit perpara se ajo te filloje.

Modeli perseritet menjehere. Ne Eksodi 1, Faraoni urdheron mamite hebreje te vrasin foshnjat meshkuj sapo lindin. Ky nuk eshte thjesht genocid politik; eshte perpjekje per te zhdukur nje popull perpara se te rritet. Ironikisht, Bibla e vendos shpetimin pikerisht ne refuzimin e grave per te vrare femijet. Mamite behen mbrojtese te jetes kunder nje sistemi qe kerkon eliminimin e saj. Narrativa biblike keshtu krijon nje kontrast te forte: fuqite tiranike kerkojne vdekjen e femijeve, ndersa besnikeria ndaj Perendise shprehet ne mbrojtjen e tyre.

I njejti motiv shfaqet ne lindjen e Krishtit. Ne Ungjilli sipas Mateut 2, mbreti Herod urdheron masakren e foshnjave te Betlehemit per te vrare Mesine perpara se te rritet. Bibla e paraqet kete si nje reagim demonik ndaj ardhjes se shpetimit. Djalli nuk sulmon Jezusin si mesues te rritur; ai perpiqet ta zhduke kur eshte ende femije. Strategjia eshte e qarte: nese nuk mund te ndalosh planin e Perendise pasi ai shfaqet, perpiqu ta shkaterrosh para lindjes ose menjehere pas saj.

Pamja me simbolike e kesaj lufte gjendet ne Zbulesa 12, ku pershkruhet nje grua shtatzene qe po lind dhe nje dragua qe pret per te gelltitur femijen sapo te linde. Kjo eshte ndoshta metafora me e fuqishme biblike mbi konfliktin shpirteror rreth lindjes. Gruaja perfaqeson popullin e Perendise dhe amesine njerezore, ndersa dragoi, i identifikuar qarte si Satani, perpiqet te shkaterroje femijen perpara se ai te jetoje. Kjo skene nuk eshte thjesht apokaliptike; ajo permbledh gjithe historine biblike: Djalli lufton jo vetem kunder besimit, por kunder vete lindjes se jetes.

Bibla gjithashtu thekson vleren e jetes para lindjes. Psalmi 139:13-16 shpall se Perendia "me ka endur ne barkun e nenes sime", ndersa profeti Jeremia degjon fjalet hyjnore: "Para se te te formoja ne bark, te njoha." Keto tekste nuk e shohin embrionin si potencial njerezor, por si person tashme te njohur nga Perendia. Ne perspektiven biblike, barku i nenes eshte vend krijimi hyjnor, nje hapesire e shenjte ku Perendia vepron drejtperdrejt. Kur jeta nderpritet aty, nderpritet nje proces qe Bibla ia atribuon vete dores se Zotit.

Nga kjo pikepamje teologjike, aborti mund te interpretohet si pjese e te njejtit model historik: zhdukja e jetes perpara se ajo te shfaqet plotesisht. Nuk eshte e nevojshme qe cdo individ te kete qellim demonik; Bibla shpesh tregon se njerezit behen pjese e nje realiteti shpirteror me te madh pa e kuptuar. Faraoni besonte se po mbronte pushtetin e tij, Herodi mendonte se po siguronte fronin, por narrativa biblike i paraqet veprimet e tyre si pjese te nje lufte me te thelle kunder planit te Perendise.

Nje shembull modern ndihmon ta kuptojme kete logjike biblike. Shoqerite qe fillojne ta shohin femijen si pengese per karrieren, rehatine apo stabilitetin ekonomik gradualisht e transformojne amesine nga bekim ne barre. Ne kete moment ndodh nje ndryshim teologjik i heshtur: gruaja, qe ne Zanafille ishte mbajtesja e premtimit hyjnor, fillon ta shohe vete pjellorine si armik. Pikerisht ketu narrativa biblike do ta lexonte situaten si fitore te strategjise se gjarprit, jo sepse grate jane armike te jetes, por sepse mashtrimi arrin ti binde se jeta qe mbajne nuk eshte dhurate, por problem.

Ne fund, Bibla nuk e paraqet historine si lufte kunder grave, por si lufte per to dhe per femijet e tyre. Eva u mashtrua ne kopsht, por premtimi i shpetimit erdhi pikerisht permes saj dhe permes pasardhjes se saj. Prandaj, ne leximin biblik, mbrojtja e jetes se palindur behet pjese e rezistences ndaj se keqes: nje pohim se historia nuk i perket dragoit qe kerkon te gelltise femijen, por Perendise qe vazhdon te sjelle shpetimin permes cdo jete qe fillon ne heshtje, ne barkun e nje nene.