Ne mesin e kapitujve te librit te Fjalet e Urta, ndodhet nje varg qe tingellon si nje mister i lashte, nje pyetje qe sfidon cdo njeri qe perpiqet ta kuptoje dhe qe kerkon me shume se njohuri njerezore. Aguri nuk fillon me deklarata te forta ose keshilla praktike; ai hap nje dritare drejt dickaje me te madhe duke bere pyetje qe rrezojne krenarine dhe ndjenjen e sigurise njerezore. "Kush u ngjit ne qiell dhe zbriti? Kush e ka mbledhur eren ne grushtet e tij? Kush i ka lidhur ujerat ne nje mantel? Kush i ka vendosur te gjithe kufijte e tokes? Cili eshte emri i tij dhe cili eshte emri i birit te tij, nese e di?" Vargu duket ne fillim si nje poezi e bukur dhe e mistershme, por ne thelb ai perballet me njeriun dhe te gjitha iluzionet e tij per te kontrolluar, per te zoteruar dhe per te kuptuar boten. Ai qe nderton qytete, shpik makina dhe avione, mat yjet, ndan atomin, shpreson te kete pergjigje per cdo pyetje, perballet me nje realitet te thjeshte dhe te frikshem: fuqia mbi eren, mbi ujerat dhe mbi kufijte e tokes nuk eshte e tij.

Pyetja e fundit e Agurit eshte ndoshta me e guximshmja dhe me e thella: "Cili eshte emri i tij dhe cili eshte emri i birit te tij?" Kjo pyetje eshte shkruar shekuj para se te lindte Jezu Krishti, dhe per nje lexues modern ajo tingellon si nje paralajmerim profetik. Ne nje tekst hebraik te lashte, idete per nje Bir nuk jane te zakonshme, dhe prania e kesaj pyetjeje tregon se krijimi nuk eshte thjesht nje mekanizem, por ka nje autor qe deshiron te zbulohet, nje autor qe ka nje emer dhe nje identitet. Kur shohim Ungjillin sipas Gjonit, ku thuhet se askush nuk u ngjit ne qiell pervec atij qe zbriti nga qielli, ne shohim pergjigjen e plote per pyetjen e Agurit. Ai qe zbret nga qielli eshte pikerisht Ai qe ka autoritet mbi krijimin, Ai qe nuk qendron larg dhe i pakuptueshem, por qe behet i prekshem dhe i njohshem ne historine e njerezve.

Aguri nuk shkruan per te treguar fuqine e dijes njerezore, nuk behet filozof skeptik qe sfidon boten. Ai shkruan per te treguar kufijte e njeriut, per te bere qe njeriu te kuptoje se, sa i madh dhe i fuqishem te jete, njohuria e tij nuk mund te arrije thellesite e krijimit. Kur njeriu perpiqet te behet Zot, ai shpesh humbet kuptimin e jetes dhe i harron lidhjet e tij me Perendine. Kjo eshte arsyeja pse vargu nuk eshte thjesht nje poezi, por nje ftese per perulesi dhe per reflektim. Njeriu nuk duhet te ndaloje se menduari apo se pyeturi, por duhet te dije te njohe kufijte e tij dhe te admiroje ate qe nuk mund te kapet nga forca e duarve te tij apo nga mendja e tij.

Ne fund, mesazhi i ketij vargu nuk eshte thjesht intelektual. Ai eshte shpirteror. Ai na rikthen tek besimi qe lind nga habija dhe nga ndjenja e perulesise. Ai na kujton se universi nuk eshte rastesi, se krijimi ka nje Autor qe eshte i fuqishem, por gjithashtu i afert. Ai qe kontrollon eren, detet dhe qiellin nuk eshte nje force e panjohur, por Ati qe zbulohet permes Birit, dhe qe ne historine e njerezve nuk vjen per te treguar fuqine e tij, por per te shpetuar, per te dhene shprese dhe per te shfaqur dashurine e tij. Ne kete varg, lexuesi i besimtar gjen nje thirrje per te reflektuar mbi vendin e tij ne bote, mbi kufijte e dijes se tij dhe mbi nevojen per nje lidhje te gjalle me Zotin qe eshte me shume se nje koncept; eshte nje realitet qe zbulohet dhe qe ndryshon gjithcka per ate qe guxon te besoje dhe te admiroje.