Ne cdo sistem besimi, menyra se si trajtohen femijet sherben si nje pasqyre qe zbulon fytyren me te thelle te Zotit qe ajo fe predikon. Femija, si qenia me e pambrojtur, me e pafajshme dhe teresisht e varur nga dashuria e te rriturit, eshte guri i proves per cdo moralitet. Nje Hyj qe nderon femijen, nderon vete jeten; ndersa nje sistem qe e perdor femijen si mjet per ligjin apo pushtetin, tregon nje natyre krejt tjeter. Pyetja qe shtrohet nuk eshte thjesht teologjike, por thelbesisht njerezore: Cilin Zot na zbulojne tekstet e shenjta, Atin e Jezusit apo Allahun e Kuranit?

Ne boten e shekullit te pare, femijet nuk gezonin asnje status shoqeror; ata shiheshin si qenie qe thjesht duhej te rriteshin e te bindeshin, pa asnje peshe shpirterore. Ne kete kontekst, nderhyrja e Jezusit ishte nje permbysje radikale e logjikes fetare te kohes. Ungjilli sipas Mateut (19:14) regjistron fjalet e tij monumentale: "Lerini femijet te vijne tek une dhe mos i pengoni, sepse e tille eshte mbreteria e qiellit."

E tille, si? Epo, per Jezusin, femija nuk eshte simbol i dobesise, por modeli suprem shpirteror. Ai ben dicka te paprecedente: e vendos femijen ne qender te Mbreterise se Hyjit dhe deklaron se rruga drejt shpetimit kerkon nje kthim prapa drejt pafajesise: "Kush nuk behet si ky femije, nuk do te hyje ne mbreterine e qiellit" (Mateu 18:3). Ketu, Zoti nuk kerkon qe femija te piqet per tu bere si i rrituri, por i rrituri duhet te zhvishet nga egoja per te fituar pastertine e femijes. Femija pushon se qeni objekt i ligjit dhe behet subjekt i dashurise. Ai nuk eshte prone e prindit, por imazh i gjalle i vete Hyjit.

Mbrojtja e kesaj pafajesie eshte aq e shenjte, saqe Jezusi leshon paralajmerimin me te ashper moral ne Ungjill, kur thote: "kushdo qe skandalizon apo lendon nje nga keta te vegjel, do te ishte me mire te mbytej ne det me nje gur mulliri ne qafe." Kjo eshte deklarata e mbrojtjes absolute te femijerise.

Krishterimi prezanton idene revolucionare te Zotit si At. Ai nuk eshte nje sundimtar i larget, nje ligjvenes i ftohte apo nje komandant qe kerkon nenshtrim te verber. Permes lutjes "Ati Yne" qe Jezusi na meson, Ai ndryshon rrenjesisht paradigmen: marredhenia me Zotin nuk eshte ajo e skllavit me zoterine, por e femijes me prindin. Nje At nuk e perdor kurre femijen per qellimet e veta; ai e mbron, e ushqen dhe e udheheq drejt lirise se plote.

Kur zhvendosemi te perspektiva e Kuranit, tabloja ndryshon rrenjesisht. Ne Islam, ideja se Zoti eshte "At" refuzohet kategorikisht. Allahu paraqitet si Zoteruesi absolut, ndersa njeriu eshte "abd" (rob). Ne kete sistem, morali ndertohet mbi bindjen ndaj ligjit hyjnor dhe jo mbi imitimin e pafajesise se femijes.

Ndryshe nga Ungjilli, ne Kuran nuk gjejme nje thirrje per tu bere si femijet. Perkundrazi, struktura juridike islame historikisht ka lejuar martesen sapo nje vajze konsiderohet e pershtatshme biologjikisht, pavaresisht moshes se saj kronologjike. Ky dallim behet edhe me i qarte kur shohim modelin profetik. Burimet me te hershme islame (hadithet Sahih) deshmojne martesen e Muhamedit me Aishen, e cila u konsumua kur ajo ishte ende femije sipas standardeve universale dhe moderne. Kjo praktike pranohet nga tradita islame si e autorizuar hyjnisht.

Kur kemi perpara nesh keto dy tablo, lind pyetja shpirterore: Cfare lloj Zoti zbulohet permes ketyre dy modeleve?

* Ne Ungjill: Madheshtia gjendet te pafajesia, pushteti perkthehet ne sherbim dhe femija eshte ikona e Mbreterise.
* Ne sistemin Islam: Madheshtia eshte bindja, autoriteti eshte ligji dhe marredheniet rregullohen nga normat legale, ku femija mund te behet subjekt i kontratave martesore me te rritur.

Njeri vizion nderton besimtare qe i afrohen Zotit si bij qe kerkojne dashuri; tjetri nderton besimtare qe i afrohen Zotit si rober qe zbatojne dekretet. Dhe kur shohim Jezusin qe perqafon femijet dhe i vendos ata permbi autoritetin e rabineve dhe apostujve, zbulojme nje Zot qe identifikohet me me te dobtin. Sepse dashuria e Tij nuk kerkon status apo fuqi; ajo fillon aty ku njeriu eshte me i vogel.

Pergjigjja perfundimtare ndoshta nuk gjendet ne polemika, por ne vete aktin e Misherimit. Krishterimi nuk fillon me nje kod ligjor, por me lindjen e nje Femije ne Betlehem. Zoti u be femije per te shpetuar njerezimin, dhe nje Zot qe pranon te behet femije, nuk mund te jete kurre kunder femijes. Ne fund, cdo besimtar duhet te pyese veten: Cili vizion i afrohet me shume zemres se nje femije? Ai qe e sheh femijen si model shenjterie, apo ai qe e sheh si subjekt te ligjit martesor? Njera zbulese flet gjuhen e Atit; tjetra, gjuhen e Pushtetarit.