Ne faqet e vjetra te Beselidhjes se Vjeter, ndeshim nje emer qe na rrenqell: Moleku. Ai ishte perendia i amoniteve, nje idhull i rreme qe kerkonte dicka te tmerrshme nga adhuruesit e tij: flijimin e femijeve te tyre ne zjarr! Sot, ne e shohim ate periudhe me tmerr, duke pyetur veten se si mundet qe nje prind te dorezonte foshnjen e tij per tu djegur mbi krahet e nxehte te nje statuje bronzi.

Por, nese e gervishtim pak siperfaqen e progresit tone modern, a jemi vertet aq larg asaj praktike barbare?

Asokohe, adhurimi i Molekut nuk ishte thjesht nje akt cmendurie; ishte nje shkembim. Njerezit flijonin pasardhesit e tyre ne kembim te bekimeve te supozuara: korrjeve me te mira, suksesit ne lufte ose prosperitetit ekonomik. Ishte flijimi i se ardhmes (femijes) per komoditetin dhe sigurine e te tashmes.

Bibla eshte e prere ne denimin e ketij akti. Te Levitiku 20:2, Perendia thote: "Kushdo qe i jep pasardhesit e tij Molekut, duhet te vritet pa tjeter." Ky denim i rrepte erdhi sepse ky veprim jo vetem qe shkaterronte nje jete te pafajshme, por ndot'te emrin e Shenjte te Zotit dhe mohonte Ate si Dhenesin e jetes.

Sot nuk kemi statuja bronzi neper sheshe, por kemi klinika qe operojne nen moton e "lirise se zgjedhjes". Kur analizojme arsyet se pse kryhen shumica e aborteve ne boten tone, shohim te njejten fryme si ajo e adhuruesve te Molekut:

1. Ekonomia mbi Jeten: "Nuk kam kushte financiare per ta mbajtur." (Flijimi i jetes per stabilitet ekonomik).
2. Karriera dhe Komoditeti: "Tani nuk eshte koha e duhur, kam plane te tjera." (Flijimi i femijes ne altarin e ambicies personale).
3. Frika nga Gjykimi: Flijimi i jetes per te ruajtur "reputacionin" apo per te fshehur nje mekat tjeter.

Ne thelb, aborti mbetet nje akt ku i pafajshmi vritet qe te rriturit te jetojne pa barren e pergjegjesise. Ky eshte thelbi i adhurimit te Molekut: flijimi i tjetrit per veten, ndryshe nga Krishti qe na mesoi flijimin e vetes per tjetrin.

Shkrimi i Shenjte na thote te Psalmi 139 se Zoti na ka thurur qe ne barkun e nenes. Cdo jete eshte nje projekt hyjnor, jo nje aksident biologjik. Kur kisha hesht para abortit, ajo lejon qe fryma e Molekut te vazhdoje te kerkoje viktima.

Si besimtare, ne jemi thirrur te jemi zeri i atyre qe nuk kane ze. Ne nuk mund ta quajme veten adhurues te Perendise se Jetes, nese nuk mbrojme jeten ne fazen e saj me te brishte. Rruga e Shpreses dhe e Pendimit, eshte rruga jone. Dhe ky mesazh nuk eshte vetem nje denoncim, por edhe nje thirrje per sherim. Shume gra dhe burra mbajne plaget e ketij flijimi modern. Lajmi i Mire eshte se Krishti ofron falje edhe per kete. Ai erdhi per te shpenguar gjithcka qe eshte thyer.

Kisha eshte nje vend ku mbrohet jeta me cdo kusht; aty ofrohet mbeshtetje per nenat ne nevoje, qe ato te mos ndihen te detyruara te zgjedhin altarin e Molekut, aty predikohet pendimi dhe hiri per ata qe kane rene ne kete kurth. Bota mund ta quaje abortin "te drejte" apo "procedure", por syte e besimit shohin te verteten: eshte nje lufte shpirterore mes Perendise se Jetes dhe idhullit te vdekjes. Le te zgjedhim sot ti sherbejme Atij qe thote: "Lerini femijet e vegjel te vijne te une."