Kur Zoti iu shfaq Moisiut ne shkurren qe digjej pa u konsumuar, Ai zbuloi nje nga misteret me te medha te historise se shpetimit permes nje emri te vetem, Tetragramatonit te shenjte YHWH. Ky emer, qe shpesh perkthehet si "Une Jam Ai qe Jam", mbart brenda vetes nje drite profetike qe shtrihet pertej shekujve, duke u permbushur ne menyre te persosur ne piken kulmore te historise njerezore, ne Kryqezimin e Jezu Krishtit. Ajo qe ne kohen e Eksodit dukej thjesht si nje deklarate e qenies absolute dhe e pranise se perjetshme te Perendise, mbante te fshehur nje kod shpirteror qe do te deshifrohej plotesisht vetem ne Malin e Kalvarit. Ky emer i shenjte nuk ishte vetem nje identifikim per njerezit e asaj kohe, por nje premtim i skalitur ne amshim mbi sakrificen qe do te shpetonte boten nga mekati.

Shekuj me vone, kur Jezusi po kryqezohej, Pont Pilati urdheroi te vendosej nje tabele mbi koken e Tij, e shkruar ne tre gjuhe, ne menyre qe cdo kalimtar ta lexonte fajesine e Tij te supozuar. Teksti ne hebraisht shkruhej si "Jezu Nazareni Mbreti i Cifuteve", nje titull qe synonte te ishte ironik ose politik per autoritetet romake dhe ato vendase. Mirepo, kur marrim germen e pare te seciles prej ketyre kater fjaleve ne gjuhen origjinale hebraike – Yeshua HaNozri WeMelech HaYehudim – formohet pikerisht i njejti emer qe Zoti i zbuloi Moisiut: YHWH. Pa e kuptuar as vete, permes asaj tabele te urdheruar nga nje guvernator pagan, dora e historise shkroi te verteten me te madhe teologjike se Ai qe po jepte jeten ne kryq ishte Vete Zoti i Eksodit, i misheruar per te cliruar njerezimin.

Kjo lidhje e mrekullueshme shpjegon edhe reagimin e ashper te krereve te prifterinjve ne ate kohe, te cilet nxituan ti kerkonin Pilatit qe te ndryshonte shkrimin, duke i thene te mos shkruante "Mbreti i Cifuteve", por "Ai tha: Une jam mbreti i cifuteve". Ata nuk ishin thjesht te fyer nga pretendimi mbreteror i Jezusit, por si njohes te holle te gjuhes dhe shkrimeve te shenjta, ata pane te shpalosur akrostikun e shenjte perpara syve te tyre. Ata kuptuan se akrostiku i asaj fjalie formonte Emrin e patregueshem te Perendise, duke shpallur hapur se njeriu qe ata kishin denuar ishte Vete YHWH dhe kjo, nuk ishte e lehte te procesohej. Refuzimi i prere i Pilatit, i cili u pergjigj se ajo qe kishte shkruar do te mbetej e shkruar, vulosi kete profeci te perjetshme, duke deshmuar se kryqi nuk ishte nje deshtim, por froni ku Emri i Perendise u lartesua dhe u zbulua plotesisht si Dashuri dhe Shpetim.