Ndonjehere ndiejme ndjesi zbrazetie te papritur - pikerisht pasi kemi arritur suksese te medha. Kjo ndjenje, nuk eshte aspak e panjohur. Ne fakt, Shkrimi i Shenjte e dokumenton kete gjendje tek disa prej figurave me te fuqishme te tij. Ne teologjine dhe traditen e krishtere, ky moment pershkruhet permes disa parimeve dhe shembujve shume te qarte:

Shembulli me i paster biblik i kesaj zbrastesie eshte Profeti Elia (1 Mbreterit 19). Elia sapo kishte korrur fitoren me te madhe te jetes se tij ne Malin Karmel, nje triumf spektakolar shpirteror dhe publik. Por, menjehere te nesermen, ai ra ne nje depresion dhe vetmi aq te thelle, sa u fsheh ne nje shpelle dhe kerkoi te vdiste, duke u ndier plotesisht i zbrazur.

Bibla tregon se natyra njerezore, pas nje shpenzimi te madh te energjise shpirterore, mendore dhe emocionale sic per disa besimtare jane diplomat, projektet, sukseset ne familje etj, energjia peson nje renie. Perendia nuk e qortoi Elian kur ra ne kete deshperim; Ai thjesht e lejoi te pushonte, e ushqeu, dhe i foli me nje "peshperitje te lehte".

Edhe Libri i Predikuesit (Eklisiastit), i shkruar nga Solomoni, njeriu qe kishte status, arritje akademike, pasuri dhe cdo gje qe deshironte, flet pikerisht per kete zbrazeti. Ai perserit fjalen: "Kotesi e kotesive, cdo gje eshte kotesi" (ose ne origjinal, Hevel, qe do te thote avull ose fryme e shpejte).

Bibla na kujton nepermjet Solomonit se arritjet tona tokesore jane te mira dhe dhurata nga Perendia, por ato nuk jane te dizajnuara per te permbushur shpirtin tone ne menyre absolute. Kur arrijme nje qellim, zbulojme se muri qe ngjitem nuk na ngopi aq sa mendonim, dhe kjo krijon nje krize ekzistenciale kalimtare.

Shen Agustini, nje nga teologet me te medhenj, ka thene nje shprehje te famshme qe permbledh kete gjendje: "Ti na ke bere per vete, o Zot, dhe zemra jone nuk gjen paqe derisa te pushoje tek Ti."

Nga pikepamja biblike, ndjesia e zbrazetise nuk eshte nje ndeshkim, por nje ftese. Kur bota te thote "puno, arrij, behu dikush", dhe ti i arrin keto por perseri ndihesh bosh, shpirti yt po te kujton se vlera dhe paqja jote e vertete nuk vijne nga ato qe ben, por nga ajo qe je ne syte e Krijuesit.

Kjo zbrazeti qe ndien sot nuk tregon se dicka nuk shkon me ty; tregon thjesht qe je nje qenie njerezore e krijuar per dicka me te thelle se sa thjesht listat e detyrave dhe sukseset akademike. Jepi leje vetes te jesh i pafuqishem atehere kur je. Praktiko Sabatin (Pushimin) sepse vete Perendia e urdheroi pushimin jo sepse ishte i lodhur Vete, por sepse e dinte qe ne kemi nevoje te ndalojme. Kur te lodhesh, konsideroje nje dite "Sabbati" - nje dite ku nuk ke pse ti provosh asgje askujt, as vetes. Dhe dorezoja lendimin Atij permes lutjes se thjeshte: Psalmet jane plot me momente ku Davidi bertet: "Pse je i deshperuar, o shpirti im?" (Psalmi 42:5). Nuk ke nevoje per lutje formale me fjale te medha. Mund te ulesh e te thuash thjesht: "Zot, ndihem bosh dhe nuk e kuptoj pse. Merr mbingarkesen time sot."