Perdorimi i peremrit vetjak “Ne” nga ana e Allahut ne Kuran perben nje nga temat me te nderlikuara dhe me te diskutueshme qe lidh gjuhesine, teologjine e krahasuar dhe historine e teksteve te shenjta. Per cdo lexues qe vjen nga tradita perendimore apo ajo e krishtere, ky kalim i shpeshte dhe i papritur i vetave brenda tekstit kuranor, ku ne nje varg Zoti flet ne njejes e ne tjetrin i referohet vetes ne shumes, krijon nje konfuzion te natyrshem. Ky fenomen ngre menjehere pikepyetje nese ky peremer nenkupton ekzistencen e nje Trinie hyjnore, nje bisede me engjejt, apo nje strukture tjeter shoqeruese, duke krijuar nje perplasje te hapur me parimin baze te Islamit qe eshte monoteizmi absolut.

Ne teologjine tradicionale islame, ky mister shpjegohet permes konceptit te “Ne-se se Madherueshme” (Pluralis Majestatis), nje rregull ku nje monark apo autoritet i larte flet ne shumes per te treguar fuqi dhe status, e jo per te treguar numer. Megjithate, studiuesit kritike te gjuheve semitike e rrezojne kete teze duke argumentuar se ne arabishten e vjeter para-islame dhe ne poezine e asaj kohe, ky rregull thjesht nuk ekzistonte; mbreterit arabe nuk i referoheshin kurre vetes ne shumes per te shprehur prestigj. Nje tjeter perpjekje per ta arsyetuar kete konfuzion pretendon se gjuha kuranore perfshin ne kete shumes edhe ushtrine e engjejve qe ekzekutojne urdherat e Krijuesit, gje qe gjithsesi calon teologjikisht, pasi krijimi dhe shpallja ne Islam i vishen ekskluzivisht vullnetit hyjnor e jo ndonje keshilli krijues.

Nese i largohemi interpretimeve fetare dhe e shohim ceshtjen nga nje kendveshtrim historik dhe kritik, ky konfuzion tekstual gjen nje shpjegim shume me logjik te huazimi dhe pershtatja e teksteve te meparshme. Muhamedi jetoi ne nje ambient kulturor ku tregimet e Dhjates se Vjeter dhe te Re qarkullonin gjeresisht ne forme orale. Ne gjuhen hebraike, qe eshte gjithashtu gjuhe semitike, Zoti shpesh quhet Elohim, nje fjale qe gramatikisht mban prapashtesen e shumesit, ndonese ndiqet nga folje ne njejes. Kur keto koncepte dhe struktura ligjerimore u perkthyen apo u pershtaten ne arabisht, peremri “Ne” mbeti si nje mbetje e keqkuptuar strukturore e teksteve origjinale hebraike dhe kristiane.

Ky izolim i peremrit “Ne” pa nje baze te qendrueshme gjuhesore ne arabishten e kohes te con ne konkluzionin se Kurani, ne thelb, shfaqet si nje kopje e keqe dhe e pasakte e Bibles. Duke u perpjekur te imitonte tonin solemn, madheshtine dhe historite e tradites judeo-kristiane, autori i tekstit huazoi forma gramatikore qe i shkonin pershtat asaj tradite – ku shpjegimi per shumesin ekzistonte permes Trinise apo Keshillit Hyjnor. Mirepo, duke insistuar paralelisht ne nje monoteizem te ngurte dhe duke e mohuar prerazi Trinine, Kurani i la keto peremra shumes te varur ne ajer, duke deshmuar nje sinkretizem te ngutshem kulturor dhe nje riprodhim me gabime te teksteve me te vjetra te shenjta.