Danieli, kapitulli 12: Ngjallja dhe shpërblimi

• 1 Në atë kohë do të ngritet Mikaeli, Princi i Madh, që i mbron bijtë e popullit tënd. Kjo do të jetë një kohë ngushtice të madhe. E tillë nuk qe që kur filluan të jetojnë popujt e deri në atë kohë! Në këtë kohë populli yt do të shpëtojë: secili që do të gjendet i shkruar në Libër.
• 2 Një numër i madh i atyre që flejnë në tokën e pluhurit do të zgjohen: disa për jetën e pasosur e disa për turpin e përhershëm.
• 3 Dijetarët do të shkëlqejnë porsi kthjelltësia e kupës qiellore, e ata që ua kanë mësuar shumë njerëzve drejtësinë, do të shkëlqejnë porsi yjet në amshimin e përhershëm.Profecia e vulosur
• 4 Ti, o Daniel, ndryji këto fjalë e vulose librin deri në kohën e Mbarimit! Do të enden shumë e dija do të jetë e shumëfishtë.
• 5 Unë Danieli po shikoja, dhe ja, dy të tjerë po qëndronin në këmbë: njëri këndej, mbi bregun e lumit, tjetri andej, në anën tjetër, në bregun e lumit.
• 6 Njëri i tha njeriut të veshur me petka të linjta e qëndronte përmbi ujin e lumit: Kur do të marrin fund këto gjëra të mrekullueshme?
• 7 E dëgjova njeriun që ishte i veshur me të linjta e që qëndronte përmbi ujët e lumit, i cili, lartësuar dorën e djathtë dhe dorën e majtë drejt qiellit, u përbetua me Atë që jeton përgjithmonë: Pas një kohe, kohëve e pas gjysmë kohe; kur të vijë mbarimi i shpartallimit të fuqisë së popullit të shenjtë; do të përmbushen të gjitha këto.
• 8 Unë e dëgjova, por gjë s'mora vesh e thashë: Imzot, si do të marrin fund këto?
• 9 Tha: Shko, Daniel! Këto janë fjalë të fshehta e të vulosura deri në kohën e Mbarimit.
• 10 Shumë do të pastrohen, do të zbardhohen e do të vihen në provë. Të paudhët do të bëjnë paudhësi; të paudhët gjë nuk do të kuptojnë. Dijetarët do të marrin vesh.
• 11 Prej kohës kur do të këputet flia e përditshme e dot'i vihet turpi shkatërruesit: do të kalojnë një mijë e dyqind e nëntëdhjetë ditë.
• 12 I lumi ai që pret e arrin deri në një mijë e treqind e tridhjetë e pesë ditë!
• 13 Ti shko deri në Mbarim. Pusho. Do të ngrihesh ta marrësh shpërblimin tënd në mbarimin e ditëve.

Danieli, kapitulli 13: Suzana e gjykimi i Danielit

• 1 Na ishte në Babiloni një njeri që e kishte emrin Joakim.
• 2 Kishte marrë për grua Suzanën, bijën e Helcisë, që ishte shumë e bukur dhe e druante Zotin.
• 3 Prindërit e saj, pasi ishin njerëz të drejtë, e edukuan vajzën e vet sipas Ligjit të Moisiut.
• 4 Joakimi ishte shumë i pasur. Përbri shtëpisë së vet kishte një kopsht. Tek ai tuboheshin judenjtë me shumicë, sepse e çmonin më tepër se të gjithë të tjerët.
• 5 Atë vit zgjodhën për gjykatës dy pleq nga populli. Ishin nga ata, për të cilët Zoti ka thënë: Paudhësia doli nga Babilonia me anë të pleqve gjykatës që vetëm dukeshin si udhëheqës të popullit.
• 6 Këta shkonin në shtëpinë e Joakimit e te ta shkonin të gjithë ata që kishin ndonjë çështje gjyqësore.
• 7 Kur, rreth mesditës, populli shpëdahej, Suzana dilte e shëtiste në kopshtin e burrit të vet.
• 8 Ata dy pleqtë e shihnin çdo ditë duke hyrë e shëtitur dhe e lakmuan.
• 9 E humbën dritën e arsyes, sytë e vet më nuk i lartësuan për ta parë Qiellin e për t'i kujtuar gjyqet e drejta.
• 10 Të dy u goditën nga dëshirimi për të, por s'ia dëftuan njëri-tjetrit epshin e vet,
• 11 sepse u vinte turp t'ia zbulonin shokut lakmimin që kishin për të,
• 12 por çdo ditë mundoheshin me shumë dëshirë që ta shikonin. Një ditë i thanë njëri-tjetrit:
• 13 Po shkojmë në shtëpi se është koha e drekës! Dolën jashtë e u shpëdanë,
• 14 por u kthyen dhe u gjetën në të njëjtin vend e, duke pyetur njëri-tjetrin pse u kthyen, rrëfyen epshin e vet. Atëherë së bashku caktuan kohën kur Suzanën do ta gjenin vetëm.
• 15 Kështu ata po prisnin rastin e volitshëm. Një ditë erdhi Suzana, sikurse edhe ditëve më përpara, vetëm me dy shërbëtore e, pasi bënte vapë, deshi të bëjë banjë në kopsht.
• 16 Aty s'ishte askush tjetër, përveç dy pleqve të fshehur që po e shikonin.
• 17 Suzana u tha shërbëtoreve: Më sillni vaj e erëra të mira dhe ma mbyllni derën e kopshtit që të lahem.
• 18 Ato bënë si i urdhëroi. E mbyllën derën e kopshtit dhe dolën nëpër anësore për të sjellë çka kishte kërkuar: e nuk dinin se pleqtë ishin fshehur brenda.
• 19 Kur shërbëtoret dolën, u çuan dy pleqtë, vrapuan tek ajo e i thanë:
• 20 Ja, dyert e kopshtit janë të mbyllura e askush nuk na sheh. Ne kemi rënë në dëshirimin tënd: na u dorëzo e të biem me ty!
• 21 Por, nëse s'dëgjon, do të bëjmë dëshmi kundër teje se ka qenë me ty një djalosh e për këtë arsye i ke nisur shërbëtoret larg teje.
• 22 Suzana dënesi e tha: Kam rënë gjallë e ngushtë: në qoftë se bëj atë çka kërkoni, më pret vdekja, në qoftë se s'bëj ashtu, s'do të mund të shpëtoj prej duarve tuaja;
• 23 por më mirë është për mua të bie në duart tuaja pa e pasë bërë këtë të keqe se të mëkatoj para syve të Zotit.
• 24 Atëherë Suzana lëshoi një britmë të madhe. Bërtitën edhe pleqtë kundër saj
• 25 dhe njëri prej tyre u lëshua vrap dhe e hapi derën e kopshtit.
• 26 Kur anëtarët e familjes dëgjuan britmat në kopsht, u lëshuan vrap nëpër derën anësore për të parë se ç'kishte ndodhur.
• 27 Kur pleqtë i treguan fjalët e veta, shërbëtorëve u ra një hije e zezë, sepse kurrë për Suzanën nuk ishte thënë një fjalë e tillë.
• 28 Të nesërmen, kur u mblodh populli në kuvend te Joakimi, burri i saj, erdhën edhe dy pleqtë plotësisht të vendosur që ta dënojnë Suzanën me vdekje.
• 29 Ata thanë para popullit: Silleni Suzanën, bijën e Helcisë, gruan e Joakimit! Ata shkuan për ta sjellë.
• 30 Ajo erdhi me prindër, me fëmijë e me të gjithë kushërinjtë.
• 31 Vërtet Suzana ishte shumë e njomë dhe e bukur për kah hijeshia!
• 32 Ata të paudhë urdhëruan ta hiqte velin, sepse me të ajo e kishte mbuluar fytyrën; për t'u kënaqur me bukurinë e saj.
• 33 Qanin të gjithë njerëzit e saj dhe të gjithë ata që e shikonin.
• 34 Dy pleqtë u ngritën mes popullit e ia vunë duart mbi kokë.
• 35 Ajo, duke qarë, i çoi sytë drejt qiellit: sepse zemra e saj kishte besim në Zotin.
• 36 Pleqtë thanë: Ndërsa ne po shëtisnim vetëm në kopsht, kjo hyri në kopsht me dy shërbëtore, e mbylli derën e kopshtit e i nisi shërbëtoret.
• 37 Atëherë iu afrua një djalosh që kishte qenë i fshehur, dhe ra me të.
• 38 Ne që ndodheshim në një kënd të kopshtit, kur e pamë këtë poshtërsi, vrapuam tek ata e i pamë mirë se ishin bashkuar.
• 39 Por atë nuk mundëm ta kapnim, sepse ishte më i fuqishëm se ne dhe, si e hapi derën, iku.
• 40 Këtë e kapëm dhe e pyetëm kush ishte ai djalosh, por nuk deshi të na tregojë. Për këtë gjë ne jemi dëshmitarë!
• 41 Njerëzit u besuan porsi pleqve të popullit e gjykatësve dhe e dënuan Suzanën me vdekje.Gjyqi i Danielit
• 42 Suzana lëshoi një britmë të madhe e tha: O Hyj i amshueshëm, ti që i njeh fshehtësitë, ti që di gjithçka para se të ndodhë,
• 43 ti e di mirë se kundër meje sollën dëshmi të rreme! Ja, unë po vdes, megjithëse nuk bëra asgjë prej atyre që i sendërtoi shpirtligësia e tyre kundër meje!
• 44 Zoti e dëgjoi lutjen e saj.
• 45 Ndërsa po e çonin për ta vrarë, Hyji zgjoi shpirtin e shenjtë të një djaloshi të ri, që quhet Daniel.
• 46 Ai bërtiti me zë të lartë: Unë jam i pafajshëm për gjakun e saj!
• 47 Mbarë populli u soll prej tij e i tha: Ç'është kjo fjalë që e the?
• 48 Ai qëndroi mes tyre e tha: Kaq të marrë jeni, bijtë e Izraelit? Pa e pasë pleqëruar të vërtetën e pa e njohur, e dënuat bijën e Izraelit!
• 49 Kthehuni në gjyq, sepse kanë dhënë dëshmi të rreme kundër saj!
• 50 Vrik u kthye mbarë populli e të parët i thanë: Eja, ulu mes nesh e na trego, sepse Zoti ta dha nderin e pleqërisë!
• 51 Atëherë Danieli u tha: Ndajini ata larg njëri-tjetrit e unë do t'i marr në pyetje.
• 52 Pasi qenë ndarë prej njëri-tjetrit, e thirri njërin prej tyre e i tha: Plakushani i ditëve të zeza, tani po dalin në dritë mëkatet e tua, që më parë i bëje,
• 53 duke gjykuar gjyqe padrejtësisht: të pafajshmit i dënoje e fajtorët i liroje, e mirë e di se Zoti thotë: 'Mos e vra të pafajshmin e të drejtin!'
• 54 Tani, pra, nëse e ke parë, thuaj nën cilën pemë i pe duke biseduar?' Ai u përgjigj: Nën xinë.
• 55 Danieli i tha: Me të drejtë rrejte në dëm të kokës sate! Sepse, ja, posa engjëlli e mori dënimin prej Hyjit, do të të presë përmes!
• 56 Si e larguan atë, urdhëroi të sillet tjetri e i tha: Pjellë e Kanaanit e jo e Judës, t'i mori mendtë bukuria e lakmia ta prishi zemrën.
• 57 Kështu ua bënit bijave të Izraelit e ato prej frikës ju lëshoheshin në duar, por bija e Judës nuk e duroi poshtërsinë tuaj.
• 58 Tani, pra, më thuaj: nën cilën pemë i zure ata duke biseduar? Ai tha: Nën plepin e egër!
• 59 Atëherë Danieli i tha: Me të drejtë rrejte në dëm të kokës sate edhe ti! Gati është në këmbë engjëlli i Hyjit, me shpatë në dorë për të të prerë përmes e për të të vrarë!
• 60 Atëherë mbarë kuvendi zuri të bërtasë me zë të lartë e t'i japë lavdi Hyjit, që i shpëton ata që shpresojnë në të.
• 61 U çuan kundër dy pleqve; të cilët Danieli i shtrëngoi të pohonin me gojën e vet se kishin dhënë dëshmi të rreme; dhe ua bënë atyre ashtu si ata, të shtyrë nga shpirtligësia e vet, kishin sendërtuar t'ia bënin të afërmit,
• 62 sipas Ligjit të Moisiut i vranë ata. Dhe atë ditë e shpëtuan gjakun e pafajshëm.
• 63 Helcia e gruaja e tij i dhanë lavdi Hyjit për bijën e vet Suzanën bashkë me Joakimin, burrin e saj, e me të gjithë të afërmit e saj që s'u gjet në të farë turpi.
• 64 Që prejasaj dite Danieli u bë i përmendur në sy të popullit.

Danieli, kapitulli 14: Danieli e priftërinjtë e Belit

• 1 Mbreti Astiagj qe varrosur përbri etërve të vet e Ciri persian ia trashëgoi mbretërinë.
• 2 Danieli jetonte me mbretin, i cili e çmonte më tepër se çdo mik tjetër.
• 3 Babilonasit kishin një idhull që quhej Bel. Për çdo ditë shpenzonin për të dymbëdhjetë artabë të më të mirit miell, dyzet dele dhe gjashtë masa verë.
• 4 Gjithashtu edhe mbreti e nderonte dhe çdo ditë shkonte për ta adhuruar. Danieli adhuronte Hyjin e vet. Mbreti i tha: Pse nuk e adhuron Belin?
• 5 Danieli iu përgjigj: Unë nuk i adhuroj idhujt e punuar me dorë, por vetëm Hyjin e gjallë, që krijoi qiellin e tokën e që ka pushtet mbi çdo gjallesë.
• 6 E mbreti i tha: Pse, a nuk të duket se Beli është hyj i gjallë? Pse a nuk sheh sa ha e pi çdo ditë?
• 7 Danieli iu përgjigj me buzë në gaz: Mos gabo, o mbret, sepse ai përbrenda është prej bote e përjashta është i artë: ai kurrë as s'ka ngrënë as s'ka pirë.
• 8 Mbreti, i zemëruar, i thirri priftërinjtë e Belit e u tha: Në mos më tregofshi se kush i ha këto ushqime, do t'ju vras!
• 9 Po në qoftë se ma vërtetoni se këto i ha Beli, do të vdesë Danieli, sepse blasfemoi kundër Belit. Danieli i tha mbretit: U bëftë sipas fjalës sate! Priftërinjtë e Belit ishin shtatëdhjetë pa numëruar gratë dhe fëmijët.
• 10 Mbreti erdhi me Danielin në tempullin e Belit.
• 11 Priftërinjtë e Belit i thanë: Ja, ne po dalim jashtë. Ti, o mbret, silli ushqimet e verën e përzier: pastaj mbylle derën e vulose me unazën tënde.
• 12 Kur të hysh në mëngjes, nëse nuk i gjen të gjitha të ngrëna nga Beli, na vra ne ose Danielin, i cili rrejti kundër nesh.
• 13 Ata s'e druanin vdekjen, sepse kishin punuar nën tryezë një hyrje të fshehtë e nëpër të hynin çdo ditë e i përlanin ushqimet.Danieli zbuloi dredhinë
• 14 Pasi ata dolën, mbreti i vendosi ushqimet para Belit. Danieli i urdhëroi shërbëtorët e vet e ata i sollën hi dhe e shpëdanë nëpër mbarë tempullin në prani vetëm të mbretit. Pastaj dolën jashtë, e mbyllën derën, e vulosën me unazën e mbretit dhe shkuan.
• 15 E priftërinjtë hynë natën, siç e kishin zakon, edhe gratë e fëmijët e tyre, i hëngrën dhe i pinë të gjitha.
• 16 Po edhe mbreti u ngrit në mëngjes shumë herët, e edhe Danieli bashkë me të.
• 17 Mbreti e pyeti: Daniel, a janë vulat shëndoshë e mirë?; Shëndoshë e mirë janë, o mbret; iu përgjigj Danieli.
• 18 Menjëherë, posa e hapi derën, si ia lëshoi hodhi sytë tryezës, mbreti brohoriti me zë të lartë: I madh je, o Bel, e me ty nuk ka kurrfarë dredhie!
• 19 Danielit i shpërtheu gazi, e mbajti mbretin të mos hynte brenda e tha: Shikoje truallin e mendo gjurmët e kujt janë këto!
• 20 Mbreti tha: Po shoh gjurmë trimash, grash e fëmijësh. Mbreti u hidhërua.
• 21 I kapi priftërinjtë, gratë e fëmijët e tyre, kurse ata i treguan hyrjen e fshehtë, nëpër të cilën hynin e hanin së bashku gjithçka ishte në tryezë.
• 22 Mbreti i vrau ata e Belin ia dha Danielit t'i bëjë atij çka të dojë. Ai e rrënoi atë dhe tempullin e tij.Danieli mbyt gjarprin
• 23 Ishte një kuçedër e madhe e babilonasit i jepnin nderim.
• 24 Mbreti i tha Danielit: S'ke si thua se ky nuk është një hyj i gjallë? Pra, adhuroje!
• 25 Danieli iu përgjigj: Unë adhuroj Zotin, Hyjin tim, sepse ai është Hyj i gjallë.
• 26 E ti, o mbret, më jep leje e unë do ta vras gjarprin pa shpatë e pa shkop. Mbreti i tha: Lejen e ke.
• 27 Atëherë Danieli mori peshkve, dhjamë e qime e i zjeu së bashku, bëri me to lëmsha dhe ia futi në gojë gjarprit e, pasi i hëngri, gjarpri plasi. Danieli tha: Shikoni se çka adhuronit!Danieli në shpellën e luanëve
• 28 Kur morën vesh babilonasit, të zemëruar sa s'ka, u bashkuan kundër mbretit e thanë: Mbreti u bë çifut: e shkatërroi Belin, e mbyti gjarprin e i vrau priftërinjtë!
• 29 Atëherë shkuan para mbretit e i thanë: Na e dorëzo Danielin, pëdryshe do të të vrasim ty dhe familjen tënde.
• 30 Pa mbreti se ishin sulur kundër tij me tërbim e, i shtrënguar prej ngushticës, ua dorëzoi Danielin.
• 31 Ata e hodhën në shpellën e luanëve e ndenji aty gjashtë ditë.
• 32 Në shpellë ishin shtatë luanë. Për çdo ditë u jepnin dy kufoma e dy dele. Asohere nuk u dhanë asgjë me qëllim që ta përpinin Danielin.
• 33 Profeti Abakuk ishte në Jude: kishte përgatitur një mëlmesë, në enë kishte përsheshur bukën e po nisej në fushë për t'ua çuar korrtarëve.
• 34 Por engjëlli i Zotit i tha Abakukut: Sillën që e ke në dorë, çoja Danielit në Babiloni. Është në shpellën e luanëve.
• 35 Abakuku iu përgjigj: Zotëri, Babiloninë s'e kam parë kurrë e shpella s'di se ku është.
• 36 Engjëlli e kapi në majë të kokës e, duke e mbartur për floku me fuqinë e shpirtit të vet e lëshoi në Babiloni përmbi shpellë.
• 37 Abakuku thirri e tha: Daniel, o Daniel, merre drekën që ta dërgoi Hyji.
• 38 Danieli tha: Të ka rënë ndër mend për mua, o Hyj; ti nuk i lëshon dore ata që të duan.
• 39 Danieli u çua e hëngri drekë, kurse engjëlli i Hyjit menjëherë e ktheu Abakukun në vendin e vet.
• 40 Të shtatën ditë mbreti erdhi që ta vajtojë Danielin. Kur arriti te shpella, shikoi brenda, dhe ja, Danieli po rrinte ndenjur.
• 41 Atëherë mbreti bërtiti me sa zë që kishte e tha: I madh je, o Zot, Hyji i Danielit, përveç teje Zot tjetër nuk ka!
• 42 Atëherë dha urdhër që ta nxjerrin Danielin nga shpella e i hodhi në shpellë ata që kishin kërkuar vdekjen e tij: luanët menjëherë i përlanë para syve të tij.