Keto dite po mendoja gjate per nje pyetje qe po ngacmohet nga lajmet dhe emisionet qe nga Amerika e deri ne Shqiperi per alienet dhe jeten pertej Tokes: a bie ndesh besimi yne i krishtjere me mundesine e ekzistences se jetes ne planete te tjera? Kur shohim imazhet e pafundme te hapesires, me miliarda galaktika e yje, shpesh lind dyshimi nese njeriu eshte me te vertete ne qender te vemendjes se Zotit apo nese te qenit te vetmit ne kete univers eshte i vetmi kusht qe feja jone te kete kuptim. Si katekist, kur thellohem ne teologjine katolike, e kuptoj se madhesia e gjithesise nuk duhet te na frikesoje e as te na lekunde besimin, por perkundrazi te na mbush me mahnitje per Krijuesin.

Zoti yne e ka krijuar gjithesine nga dashuria e Tij e pakufishme dhe nga bujaria e Tij absolute. Ai nuk eshte i kufizuar nga permasat fizike, nga largesite e viteve drite apo nga kufijte e hapesires qe ne mund te paramendojme. Nese Ai ka zgjedhur te krijoje nje univers kaq te madh, me ose pa krijesa te tjera te zgjuara pertej planetit tone, kjo nuk e zvogelon aspak vleren e cdo qenieje njerezore. Dashuria e Zotit nuk eshte si nje resurs i kufizuar qe duhet ndare me me pak pjese sa me i madh te jete vendi; per nje Zot te pafundshem, cdo krijese eshte plotesisht e dashuruar dhe e njohur ne menyre unike.

Shpesh mendojme se qe besimi te jete i qendrueshem, ne duhet te jemi ne menyre absolute te vetmit ne gjithe kete hapesire te pafundme. Mirepo teologjia jone na meson se te thuash se Zoti nuk mund te kete krijuar jete tjeterkund do te thote te vendosesh kufij artificiale mbi pushtetin e Tij absolut. Kisha katolike dhe astronomet e saj te njohur kane treguar gjithmone se Zoti eshte Krijuesi i te gjitha gjerave qe shihen dhe qe nuk shihen. Nese ne te ardhmen do te zbulohej se ekzistojne qenie te tjera inteligjente, ato thjesht do te ishin nje tjeter deshmi e larmise se pafundme te artit te Krijuesit tone, pa e cenuar aspak marredhenien personale qe Ai ka ndertuar me ne nepermjet Birit te Tij.

Po ashtu, eshte e rendesishme te kuptojme se misioni i Krishtit dhe misteri i shpetimit nuk varen nga gjeografia e hapesires. Misherimi i Krishtit tregon se sa e cmuar eshte natyra njerezore per Zotin, por ai nuk e pengon Zotin te kete planet e veta te dashurise per cdo pjese tjeter te krijimit. Universi i madh nuk eshte nje minim i besimit tone, por nje ftese per te pasur nje perceptim me te madh per Zotin. Kur ngrem syte nga qielli i nates, nuk shohim nje boshadeti te ftohte, por madheshtine e nje Ati qe e mban te gjithe kete kosmos ne duart e Tij.

Megjithate, askund ne Bibel nuk lihet te kuptohet dicka pertej tokes, sepse Shkrimi i Shenjte nuk ka si qellim te na jape nje manual shkencor mbi astrofiziken apo perberjen e kosmosit, por te na zbuloje udhen e shpetimit dhe marredhenien e njeriut me Krijuesin e tij. Te gjitha teksteve biblike u eshte besuar nje mesazh teologjik i qarte per jeten tone ketu ne Toke, duke e lene misterin e plote te gjithesise ne duart e Urtesise Hyjnore, e cila i kalon te gjitha aftesite tona per te kuptuar – sado shume qe shkenca pretendon te avancoje.