Tundimi i Jezusit me mbreterite e tokes eshte nje nga skenat me te thella te Ungjillit. Djalli e con Jezusin ne nje vend te larte dhe i tregon mbreterite e botes me gjithe lavdine e tyre. Pastaj i premton se do t’ia jape te gjitha, nese Jezusi do ta adhuroje.

Ne pamje te pare, kjo skene mund te ngreje nje pyetje te thjeshte: A nuk e dinte djalli se Jezusi nuk do te tundohej? Nese e dinte se kishte perballe Birin e Zotit, perse lodhej kot duke i ofruar mbreterite e tokes? Dhe nga ana tjeter, a nuk e dinte Jezusi se do te tundohej? Nese e dinte gjithcka qe do te ndodhte, a mund te quhet vertet tundim?

Pikerisht ketu fillon kuptimi me i thelle i kesaj ngjarjeje.

Djalli nuk e tundon Jezusin sepse mendon se Jezusi nuk e di kush eshte. Djalli e tundon sepse tundimi nuk eshte gjithmone perpjekje per ta bere njeriun te harroje te verteten. Shpesh tundimi eshte perpjekje per ta bindur njeriun ta tradhtoje te verteten qe tashme e di.

Jezusi e dinte kush ishte. Ai e dinte misionin e tij. Ai e dinte se ishte Mbreti i vertete. Por pikerisht ketu qendron tundimi: te pranonte mbreterine pa kryq, lavdine pa vuajtje dhe pushtetin pa sakrifice.

Djalli i ofron Jezusit nje rruge me te lehte. Ne thelb i thote: Pse duhet te kalosh neper kryq? Pse duhet te vuash? Pse duhet te refuzohesh nga njerezit? Merre pushtetin tani. Bota mund te jete e jotja pa kaluar neper ate rruge te veshtire.

Ky nuk ishte tundimi i nje njeriu te zakonshem per pasuri. Jezusi nuk kishte nevoje per ar apo per nje fron. Tundimi ishte me i thelle. Ishte tundimi per te arritur nje qellim te mire me nje rruge te gabuar.

Sepse Jezusi kishte ardhur per te sunduar. Ai eshte Mbreti. Por jo cdo rruge drejt nje qellimi te drejte eshte e drejte. Djalli i ofron kuroren, por kerkon adhurimin. I ofron pushtetin, por kerkon tradhtine ndaj Atit.

Kjo eshte arsyeja pse tundimi ka rendesi edhe per ne sot. Djalli nuk na tundon gjithmone duke na ofruar gjera qe jane qartesisht te keqija. Shpesh na tundon duke na ofruar nje rruge te shpejte drejt dickaje qe ne vetvete mund te jete e mire.

Deshiron sukses? Merre, por mos u shqeteso per menyren si e arrin.

Deshiron pushtet? Merre, por bej kompromis me ndergjegjen.

Deshiron te besh mire? Beje, por mos prit ne Zotin. Perdor cdo menyre qe funksionon.

Deshiron te fitosh? Atehere shkele dike tjeter.

Ky eshte tundimi i mbreterive te tokes. Jo vetem deshira per te pasur me shume, por deshira per te arritur dicka duke mos pranuar me rruge vullnetin e Zotit.

Por mbetet pyetja: Nese Jezusi e dinte se djalli do ta tundonte, a ishte ky nje tundim i vertete?

Po. Sepse te dish se dicka do te ndodhe nuk do te thote qe nuk e perjeton realisht. Jezusi e dinte tundimin, por e perballoi ate me natyren e tij njerezore. Ungjijt na tregojne nje Jezus qe uritet pas dyzet ditesh, qe lodhet, qe qan, qe vuan dhe qe perballet me gjithcka qe perballet njeriu, por pa mekat.

Jezusi nuk hyri ne shkretetire per te mesuar nese do te binte apo jo. Zoti nuk kishte nevoje te mesonte dicka per Jezusin. Jezusi hyri ne shkretetire qe njeriu te shihte se si perballet tundimi.

Ai pergjigjet me Fjalen e Zotit. Ai nuk debaton gjate me djallin. Ai nuk perpiqet te beje kompromis. Ai nuk pyet se mos ndoshta mund te gjehet nje rruge e mesme. Ai e refuzon tundimin ne rrenjen e tij.

Kur djalli i ofron mbreterite e tokes, Jezusi i pergjigjet: “Zotin, Zotin tend, do ta adhurosh dhe vetem Atij do t’i sherbesh.”

Ne kete pergjigje fshihet e gjithe thelbi. Mbreterite mund te jene te bukura. Pushteti mund te jete i madh. Lavdia mund te terheqe zemren e njeriut. Por asgje nuk vlen me shume se besnikeria ndaj Zotit.

Atehere, a nuk e dinte djalli se Jezusi nuk do te tundohej?

Djalli e dinte se me ke kishte te bente, por tundimi i tij nuk eshte nje prove qe behet vetem kur kemi siguri se dikush do te bjere. Djalli tundon sepse kjo eshte natyra e tij. Ai gjithmone kerkon te largoje njeriun nga Zoti. Ai e beri me Adamin dhe Even. Ai u perpoq me Izraelin ne shkretetire. Dhe tani perballet me Jezusin.

Por ketu ndodh nje kontrast i madh. Adami ndodhej ne nje kopsht te bukur dhe kishte gjithcka, por ra. Jezusi ndodhej ne shkretetire, i uritur dhe i lodhur, por qendroi besnik.

Izraeli kaloi neper shkretetire dhe shpesh u ankua kunder Zotit. Jezusi kalon neper shkretetire dhe i qendron besnik Atit.

Aty ku njeriu kishte rene, Jezusi qendron i forte.

Prandaj tundimi i Jezusit nuk eshte thjesht nje histori per nje djall qe perpiqet te mashtroje Zotin. Eshte nje zbulim i thelle i luftes qe zhvillohet edhe ne zemren tone.

Edhe ne shpesh e dime se cila eshte rruga e drejte. E dime kur dicka eshte gabim. E dime se nje kompromis mund te na kushtoje shpirtin. Megjithate tundimi vazhdon te ekzistoje.

Te dish te verteten nuk do te thote gjithmone se tundimi zhduket.

Edhe Jezusi e dinte cfare do te ndodhte. Por ai nuk e largoi tundimin duke ikur prej tij. Ai e perballoi dhe e mundi.

Dhe ndoshta ky eshte mesimi me i madh per ne: tundimi nuk do te thote se kemi deshtuar. As fakti qe na kalon nje mendim i keq ne mendje nuk do te thote se jemi mekatare. Lufta fillon pikerisht kur tundimi troket. Mekati fillon kur ne e hapim deren.

Djalli mund te premtoje mbreterite e tokes. Mund te premtoje lavdi, sukses, pasuri dhe pushtet. Mund te na ofroje rruge te shkurtra drejt gjithckaje qe deshirojme. Por Jezusi na kujton se jo cdo kurore vlen nje gjunjezim.

Sepse njeriu mund te fitoje nje mbreteri dhe megjithate te humbase veten. Dhe ne fund, Jezusi nuk mori mbreterite nga dora e djallit. Ai nuk e pranoi nje kurore te dhene nga tunduesi. Ai kaloi neper kryq.

Dhe pikerisht permes kryqit u zbulua Mbreteria e tij e vertete. Djalli i ofroi Jezusit nje mbreteri qe mund ta merrte pa vuajtur. Jezusi e refuzoi. Sepse Mbreteria qe ai kishte ardhur te sillte nuk ndertohej mbi pushtet, por mbi dashuri; jo mbi adhurimin e vetes, por mbi bindjen ndaj Atit.

Dhe kjo eshte arsyeja pse djalli e tundoi, edhe pse Jezusi e dinte. Sepse tundimi nuk ishte aty per te treguar nese Jezusi do te binte. Tundimi ishte aty per te treguar se cfare lloj Mbreti ishte Jezusi.