Beselidhja e Vjeter Jobi: Bisedimi i Jobit (vazhdim)

• 1 Jobi vazhdoi të tregojë poemën e vet e tha:
• 2 Pasha Hyjin që të drejtën ma mori, pasha të Lumin që ma helmoi jetën,
• 3 gjersa të mundem frymë të marr, frym'n e Hyjit sa në trup ta kem,
• 4 buzët e mia nuk do të thonë marrëzirë, gënjeshtër s'do të thotë jo goja ime.
• 5 Por kurrë juve të drejtë s'do t'ju jap, der të më dalë shpirti: 'I drejtë jam, do të them!
• 6 Drejtësinë time e mbaj, s'e lë dot, s'më lë ndërgjegjja të skuqem në këtë jetë.
• 7 Armiku im pastë fatin e mëkatarit, voftë ku i mbrapshti edhe kundërshtari im!
• 8 Çka vlen shpresa që ka i paudhi, pasi Hyji ta këpusë, t'ia marrë shpirtin?
• 9 Vallë thua Hyji do t'ia dëgjojë klithmat, kur të paudhin ta mbulojnë vështirësitë?
• 10 Do të mund të kënaqet ndoshta në të Gjithpushtetshmin?E në ndihmë Hyjin çdo çast do ta thërrasë?
• 11 Të Hyjit dorën jua tregova në vepër, s'jua fsheha shestimet e të Lumit,
• 12 po dhe ju të gjitha këto i patë, pse atëherë më kot flisni ju punë boshe?Biseda e Zofarit: I mallkuari
• 13 Ky është fati që Hyji ia ruan të mbrapshtit, trashëgimi i njerëzve të dhunshëm që prej të Lumit marrin.
• 14 Në pastë shumë djem, shpata ia pret, me bukë nipat s'do t'i ngihen.
• 15 Nëse i mbet kush, ia mb'lon murtajapa i vajtuar as të vejat e tyre.
• 16 Nëse sa dheu do të mbledhë argjend, e si balta petka do të bashkojë:
• 17 ai i bën gati e i drejti do t'i veshë, të pafajshmit do të ndajnë argjendin.
• 18 Ndërtoi sht'pinë rrjetë marimange, porsi tendën që e ndreq rojtari.
• 19 Bie të flejë i pasur, por për të fundit herë, kur të hapë sytë asgjë më nuk do të gjejë.
• 20 E pushton skamja porsi uji:atë natën do ta ndrydhë stuhia.
• 21 Era e lindjes e merr dhe e zhduk, si humnera nga vendi e shkul.
• 22 Pa mëshirë Hyji atë e përplase ky mundohet nga dora t'i ikë.
• 23 Shuplakë rrahin për bjerrjen e tij, kudo të shkojë pas tij i fishkëllojnë.